Αναπροσαρμογή εν καιρώ κινδύνου: Σκέψεις και προτάσεις για ευρεία μεταρρύθμιση

Γράφει ο Δημήτριος Ντόικος

Θα ήταν περιττό να ξεκινήσω αυτό το άρθρο αναφερόμενος στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας στις σχέσεις της με την γείτονα Τουρκία, τις ανησυχίες που γεννάει η ασταθής ακόμη κατάσταση στα δυτικά Βαλκάνια, το ασταθές διεθνές περιβάλλον ιδιαίτερα στην ανατολική Μεσόγειο, για να μην ξεχάσουμε και την υπερδεκαετή πλέον οικονομική κρίση, η οποία έχει αποσαθρώσει κάθε πτυχή της κοινωνικής , πνευματικής, και πολιτιστικής ζωής της χώρας. Η Ελλάδα, μην έχοντας ακόμη αναρρώσει από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, έρχεται αντιμέτωπη με τις προκλήσεις που προκαλούνται από τις συνεχείς ζυμώσεις στην γεωπολιτική της γειτονειά, έχοντας σαφώς λιγότερες δυνατότητες πλέον να αντιδράσει με το ίδιο σθένος με το οποίο θα μπορούσε να αντιδράσει πριν από 10 με 12 χρόνια. Μένει να δούμε πως θα μπορούσε η χώρα να εκμεταλευτεί όσες δυνατότητες της δίνονται πλέον στα στενά πλαίσια του τώρα, μην αφήνοντας κανένα στεγανό που θα μπορούσε να εκμεταλευτεί οποιοσδήποτε αντίπαλος της.

Σε αυτό το άρθρο λοιπόν, θα αναφερθώ εν πλήρη συντομία στα ορατά σημεία αδυναμιών μας, και εν συνεχεία θα θέσω προτάσεις που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε κάποιες λύσεις.

Κοινωνία ώρα μηδέν

Θα μπορούσε να είναι τίτλος δακρύβρεχτης ελληνικής ταινίας της δεκαετίας του 1960, δυστυχώς όμως δεν είναι, ο τίτλος απηχεί μια ζοφερή πραγματικότητα. Καθημερινά πλέον ακούμε για συμβάντα κοινωνικής αποσάθρωσης και έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης σε μια κοινωνία στην οποία έως και πριν 10 χρόνια κάτι τέτοιο θα ήταν ανήκουστο ή η απόλυτη εξαίρεση. Τα σχολεία μας αδυνατούν πλέον να διαπαιδαγωγήσουν τον υπεύθυνο πολίτη του αύριο, η οικογένεια έχει γίνει εκκολαπτήριο κακομαθημένων εγωιστών που αδυνατούν να ενηλικωθούν και κατ επέκτασιν αδυνατούν με την σειρά τους να αναλάβουν τις ευθύνες μιας οικογένειας, πράγμα που οδηγεί στην άρνηση δημιουργίας της, συνέπεια του οποίου είναι και η έντονη υπογεννητικότητα. Τα κοινωνικά πρότυπα δημιουργούνται και προβάλλονται μέσα από τα ΜΜΕ ιδιωτικής κυρίως φύσεως, πράγμα που σημαίνει ότι κύριος στόχος τους είναι να επιβάλλουν τα σχέδια των εργοδοτών τους, αλλά παράλληλα να σχηματίσουν μία απόλυτα καταναλωτική κοινωνία, μία κοινωνία που υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες μόνο καταναλωτική δεν θα μπορούσε να είναι. Η κατανάλωση σε συνδυασμό με την έλλειψη παραγωγικής δραστηριότητας οδηγεί στον αναπόφευκτο δανεισμό. Παράλληλα, η προβολή συνεχώς νέων προτύπων αυξάνει την ανάγκη διαφοροποίησης του ατόμου, ώστε να μπορεί να πουλάει τον εαυτό του πιο γρήγορα και αποτελεσματικότερα στην αγορά της ματαιοδοξίας. Κατά συνέπεια το άτομο επικεντρώνεται περισσότερο στο Εγώ, ξεχνώντας όλο και περισσότερο το Εμείς. Στην ουσία αυτό δεν είναι απόλυτα κακό. Οι πολιτισμοί εξελίσσονται χάριν στον υγιή συνδυασμό κοινωνικής στήριξης, κατανόησης, και αποδοχής των διάφορων ατομικών πρωτοβουλιών που μπορούν να αναπτυχθούν ελεύθερα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι συντηρητικές κοινωνίες αργούν να κατανοήσουν τα κελεύσματα των νέων εποχών και μένουν πίσω, πράγμα που ιστορικά το βλέπουμε στις διαφορές εξέλιξης μεταξύ των καθολικών και των προτεσταντικών κοινωνιών, ή αυτές των χριστιανικών και των μουσουλμανικών. Οταν όμως το άτομο διαφοροποιείται σε βαθμό πλήρους ρήξεως με τις επιταγές και τις αρχές μιας κοινωνίας, όχι από ιδεολογικούς λόγους, αλλά από λόγους που αφετηρία έχουν την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας του, τότε έχουμε να κάνουμε με καρκίνωμα. Ουσιαστικά η κοινωνία μας, και όχι μόνο η δική μας, έχει γεμίσει με ετσιθελικά, ατομικιστικά, ανεύθυνα καρκινώματα, τα οποία λίγο πολύ θεωρούν ότι ο κόσμος τους ανήκει, ότι η ζωή τους χρωστάει την επιτυχία χωρίς να χρειαστεί να δουλέψουν για αυτή σκληρά, ότι όλα τους ανήκουν και όλα τους συγχωρούνται. Οι μόδες αλλάζουν με ταχύτητα, και στο πέρασμά τους επηρρεάζουν και τα ρεύματα σκέψης. Κάποτε ήταν της μόδας η αριστερά, μετά ο αναρχισμός, ύστερα ο εθνικισμός, άλλοτε πάλι η στροφή προς την Ορθοδοξία, και πάει λέγοντας, λες και έχουμε να κάνουμε με μουσικά ρεύματα και προτιμήσεις ενδυματολογικές.

Εθνικοί κίνδυνοι

Ισως κάποιος να με ρωτούσε γιατί θέτω αυτή την παράγραφο. Εάν είναι απόλυτη ανάγκη να ασχοληθούμε με το έθνος σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται και όπου αξίες, αρχές, σταθερές και ιδέες αλλάζουν με ταχήτητα που είναι δύσκολο να αντιληφθούμε. Θα απαντήσω ότι κάθε άνθρωπος είναι έκων άκων συνδεδεμένος με το κοινωνικό, πολιτιστικό, πνευματικό, ακόμη και εθιμοτυπικό πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκε και ανδρώθηκε. Αυτό το πλαίσιο ονομάζεται πατρίδα, και είναι σχεδόν αδύνατον να ζήσει ένα άτομο έξω από αυτό το πλαίσιο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Πατρίδα είναι η ταυτότητα του υποσυνείδητου ενός ανθρώπου, η πατίνα του, ο τόπος επιστροφής του, βιολογικά ή και νοηματικά. Είναι σαν την ρίζα που στο προγονικό της αμπέλι θα βγάλει το καλύτερο κρασί, όσο και αν έχει μεταφυτευτεί σε άλλες περιοχές επίσης. Και μία πατρίδα για να στηριχθεί, χρειάζεται συνοχή και συγκέντρωση γύρω από έναν κορμό, ένα κοινό στοιχείο στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι από κοινού, στο οποίο όλοι θα αισθάνονται ίσοι και όχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ειδικά τώρα, που οι δομικές αδυναμίες μας έχουν γίνει αντιληπτές στους επίδοξους αντιπάλους μας, είναι ακόμη επιτακτικότερη η ανάγκη συσπείρωσης των μελών αυτής της κοινότητας, αυτού του συνόλου που λέγεται έθνος. Η συσπείρωση αυτή πρέπει να είναι όσο το δυνατόν γρηγορότερη και συμπαγέστερη λαμβάνοντας υπόψειν το μέγεθος του αντιπάλου, αλλά και την πολυπλοκότητα του γεωπολιτικού τοπίου στην γειτονική μας περιοχή. Για αυτό τον λόγο η συσπείρωση αυτή πρέπει να περιλαμβάνει, να αγκαλιάζει όλα τα μέλη του έθνους, ανεξάρτητα αντιλήψεων, οικονομικής ισχύος, καταγωγής, παιδείας, σεξουαλικων προσανατολισμών, ή ακόμη και θρησκεύματος.

Κράτος, κρυφός εχθρός ή ανέμπιστος εταίρος.

Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας πολίτης αυτής της χώρας που να μην έχει παράπονα από τον κρατικό μηχανισμό, ενίοτε δε ακόμη και όταν ο ίδιος έχει άδικο. Το ελληνικό κράτος όπως και όλα τα βαλκανικά κράτη, είχαν αποστολή να μετασχηματίσουν μία κοινωνία ραγιάδων και άβουλων αγροτών σε μία εθνική κρατική οντότητα. Αυτό το προσπάθησαν χωρίς να έχουν πρότερες εμπειρίες πλήρους κρατικής αυτοδιοίκησης, χωρίς να υπάρχει μία αστική τάξη που θα ενσωματώνει και επεξεργάζεται τις διεθνείς εμπειρίες, ενώ ταυτόχρονα θα οργανώνει την παραγωγική βάση της χώρας. Με λίγα λόγια το κράτος έπρεπε να είναι εκτός από λειτουργός, και παιδαγωγός, και επιχειρηματίας. Οι πολίτες λίγη δυνατότητα είχαν να αναλάβουν δικές τους πρωτοβουλίες. Με την εξέλιξη του κοινοβουλευτισμού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, η έλλειψη εμπειρίας και γνώσεων στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα έγινε περισσότερο αντιληπτή. Αντί να προσπαθήσει ο λαός να ανέβει σκαλοπάτια προκειμένου να αντιληφθεί τους μηχανισμούς λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, κατέβηκε το κράτος στο επίπεδο ενός ανώριμου ακόμη λαού, προκειμένου να αμβλύνει τις τριβές. Σαν συνέπεια, ο λαός αντίκρυζε το κράτος σαν έναν πατέρα τον οποίο έπρεπε να καλοπιάνει για να του γίνονται τα χατήρια, ειδάλλως θα είχε να αντιμετωπίσει την οργή του, η οποία μέσω των λειτουργών του ήταν όχι μόνον αμείλκτη, αλλά και υποκειμενική ανάλογα με το ποιόν του κάθε πολίτη. Έτσι δημιουργηθηκε το αίσθημα έλλειψης της ισονομίας. Και χωρίς ισονομία δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι ένα πολύ δύσκολο πολίτευμα, είναι ένα πολίτευμα για πολύ ώριμους ανθρώπους, για ανθρώπους που έχουν μάθει όχι μόνον να σκέφτονται, αλλά και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεων και των αποφάσεων τους. Στην δημοκρατία είναι βασικό συστατικό η κριτική, αλλά παράλληλα και η αυτοκριτική. Είναι σαν ένα πολύ καλό και γρήγορο αυτοκίνητο, που δυσκολα μπορείς να εμπιστευτείς σε έναν άπειρο νεαρό. Δεν θα φταίει το αυτοκίνητο αν ο νεαρός μέσα στην απειρία του φύγει από την πορεία του και προξενήσει ατύχημα. Γνωρίζοντας η κρατική διοίκηση τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης των πολιτών του, καλό θα ήταν να αρχίσει την μετεκπαίδευση και όχι να ακολουθήσει την πεπατημένη φροντίζοντας να ικανοποιεί διαρκως αιτήματα κύκλων και ατόμων που βρίσκονται στην εύνοια του.

Εκπαιδευτική και στρατιωτική μεταρρύθμιση

Η συσπείρωση ενός λαού πρέπει να ξεκινάει από τα πρώτα βήματα ενός ατόμου. Το σχολείο πρέπει να αναλάβει τον ρόλο αυτόν. Πρέπει να καθοδηγήσει το άτομο ώστε να αναλαμβάνει μόνο του πρωτοβουλίες, να αισθάνεται ανεξάρτητο από τους άλλους, να αντιμετωπίζει όσο το δυνατόν μόνο του τα προβλήματά του και τις φοβίες του, αλλά παράλληλα να εργάζεται ομαδικά χωρίς να αυτοεξαιρείται μέσα σε εγωιστικά κανάλια που ίσως έχουν καλλιεργηθεί στο οικογενειακό του περιβάλλον, να αποδέχεται τα λάθη του, αλλά και να γνωρίζει τις δυνατότητές του. Να είναι συνειδητοποιημένο γύρω από τον εαυτό του για αυτό που είναι, αλλά και να γνωρίζει την θέση του μέσα στο σύνολο.

Για να γίνει κάρτι τέτοιο, το σχολείο πρέπει να γίνει πραγματικός παιδαγωγός, πράγμα που είναι σχεδόν αδύνατον μέσα στο πλαίσιο που λειτουργεί σήμερα. Η ελληνική οικογένεια είναι συνέπεια της ελληνικής κοινωνίας. Υπερτονίζει το Εγώ, εκμηδενίζει το Εμείς, διαλύει την δυνατότητα στον γόνο της να αναλαμβάνει μόνος του πρωτοβουλίες, συγχωρεί ή παραβλέπει τα ελλατώματά του. Το άτομο αυτό θα παραμείνει ένα παιδί. Θα αναλάβει την επιχείρηση του πατέρα του χωρίς να εισάγει κάποια νέα ιδέα, θα πάρει κάποια θέση στο δημόσιο ή σε κάποια εταιρία με τις γνωριμίες του πατέρα του, ίσως και παντρευτεί με προξενειό.

Επιτακτική λοιπόν ανάγκη είναι να βοηθηθεί το άτομο, ο Έλληνας πολίτης, να ανδρωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η εκπαίδευση πρέπει να περιλαμβάνει την αυτοσυντήρηση του μαθητή. Θα καθαρίζει το σχολείο ο ίδιος, όπως και την τάξη του. Θα μάθει να μαγειρεύει ξεκινώντας από τα πιο απλά πράγματα, θα μάθει πρώτες βοήθειες από υγειονομικό προσωπικό που θα επισκέπτεται το έσχολείο και θα βαθμολογεί κανονικά. Θα μάθει τις βασικές λειτουργίες ενός σπιτιού, πως χρησιμοποιούμε έναν πυροσβεστήρα για παράδειγμα, πως ξεβουλώνουμε μια βρύση, πως λειτουργεί το ρεύμα. Θα μάθει να είναι ανεξάρτητο στις ανάγκες του, να σιδερώνει τα ρούχα του, να κάνει τους λογαριασμούς του μέσω διαδικτύου, κλπ. Θα πρέπει να εισαχθεί μάθημα οικολογίας και περιβάλλοντος. Πως να αντιμετωπίζει την φύση, πως να αντιδράσει σε μια πυρκαγιά, πως να βρίσκεται μέσα στο δάσος, να βρίσκει τον προσανατολισμό του, να γνωρίζει την αντίδραση φυτών και ζώων, να μάθει να τα εκτιμά, να αντιληφθεί την διατροφική αλυσσίδα μέσα στην φύση.

Βασική συνισταμένη ενός ανθρώπου και ενός συνόλου στην επιβίωσή του, είναι η ικανότητα επιβίωσης, πράγμα που επιβάλλει την βελτίωση των αμυντικών του ικανοτήτων. Τα κοινωνικά σύνολα για να προστατεύσουν τα συμφεροντά τους δημιουργούν στρατούς. Ουσιαστικά η ύπαρξη ισχυρού στρατού είναι εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση μιας κοινότητας, κράτους, φυλής, έθνους. Ο εθνικός στρατός που βασίζεται πάνω στον ίδιο τον λαό είναι ένα μεγάλο επίτευγμα της Γαλλικής επανάστασης, η οποία και θέσπισε την παλλαική συμμετοχή στον στρατό, αφαιρώντας έτσι αυτό το μονοπωλιακο προνόμιο από τους ευγενείς. Ο ρόλος του εθνικού στρατού είναι διττός. Από την μία η άμυνα της χώρας έναντι όποιου την επιβουλεύεται, από την άλλη η προστασία του πολιτεύματος της χώρας από οποιονδήποτε θελήσει να το αλλάξει διά της βίας. Για αυτούς τους λόγους η συμμετοχή κάθε πολίτη στον εθνικό στρατό είναι υποχρέωση. Οποιος δεν θέλει να συμμετέχει, δεν θα έπρεπε και να έχει δικαίωμα συμμετοχής ούτε και στις πολιτικές διαδικασίες του κράτους.

Η χώρα μας έχει έναν σχετικά μικρό πληθυσμό, ο οποίος πάσχει και από υπογεννητικότητα, αποτέλεσμα λανθασμένης διαμόρφωσης προτύπων και προτεραιοτήτων όπως ήδη αναφέρθηκε. Παράλληλα όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει έναν πολύ εκτεταμένο χώρο υπεράσπισης, που εκτείνεται όχι μόνο στον αιγαικό χώρο, αλλά φτάνει ως την Κύπρο. Η στρατιωτική κάλυψη αυτού του χώρου είναι ένα δύσκολο έργο, που κοστίζει σε ανθρώπινο δυναμικό και σε υλικό. Παράλληλα είμαστε και μία κοινωνία που ξέχασε να δίνει, πόσο μάλλον να κάνει θυσίες. Αυτό είναι κάτι που δεν μαθαίνεται στα βιβλία ή κατά την διάρκεια της θητείας. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε κάθε μέλος του έθνους ή αν θέλετε της κοινωνίας μας να μπορεί να συνεισφέρει; Υπάρχουν δύο παραδείγματα. Το ένα είναι αυτό του Ισραήλ, όπου κάνουν την υποχρεωτική τους θητεία και τα δύο φύλλα, ενώ παράλληλα όλοι οι ικανοί να φέρουν όπλο είναι εν δυνάμει επιστρατεύσιμοι έχοντας το όπλο στο σπίτι τους. Το άλλο παράδειγμα είναι αυτό της πρώην Γιουγκοσλαβίας, το οποίο εν μέρει ακολουθεί και η Ελβετία, σύμφωνα με το οποίο αγόρια, κορίτσια μαθαίνουν μερική χρηση όπλου, μάχης, αντιαεροπορικής άμυνας, και θεωρία μάχης στο σχολείο, ενώ κάποιες κλάσεις εξακολουθούν να έχουν το όπλο στο σπίτι τους για κάποια χρόνια μετά το πέρας της θητείας.

Εμείς δεν έχουμε καμμία πολυτέλεια να διατηρούμε το σημερινό ολέθριο μοντέλο στρατού. Μέσα σε 9 μήνες θητείας, ο στρατιώτης ούτε τα βασικά δεν προλαβαίνει να εμπεδώσει, πόσο μάλλον να είναι ετοιμοπόλεμος. Οι αναβολές λόγω σπουδών επιτείνουν το πρόβλημα ακόμη περισσότερο. Πλήρης επάνδρωση δεν υπάρχει σχεδόν σε καμμία μονάδα. Η λειψανδρία οδηγεί ακόμη και συνοριακές μονάδες σε σύμπτυξη ή και πλήρη κατάργηση τους. Τι πρέπει να κάνουμε;

Όλοι οι Έλληνες πολίτες, άνδρες και γυναίκες, πρέπει να εκπαιδεύονται στην τέχνη της άμυνας ήδη από το Δημοτικό. Εκπαιδευτές θα είναι νεαροί υπαξιωματικοι και τεταρτοετείς της Σχολής Ευελπίδων. Ανά έτος ή εξάμηνο θα γίνεται εναλλάξ αλλαγή με εκπαιδευτές του Ναυτικού ή της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.

Η εκπαίδευση θα βαθμολογείται κανονικά σαν μάθημα βασικό, και θα αποτελείται από δύο σκέλη, θεωρητικό και πρακτικό. Το πρακτικό σκέλος θα υπερτερεί σε ώρες διδασκαλίας. Θα αποτελείται από οργάνωση αντιαεροπορικής άμυνας, ανρτιμετώπιση χημικού πολέμου, προστασία άμαχου πληθυσμού, συντονισμό σωμάτων μάχης, χρήση ναρκών, όπλου, πολυβόλου με κανονικές ασκήσεις βολής ανά διαστήματα, χρήση όλμου, αντιαρματικού, άσκηση πυροβολικού, ενώ από το Γυμνάσιο θα αρχίζει και εκπαίδευση σε συστήματα Ηλεκτρονικού Πολέμου πάνω σε πραγματικα όργανα και προσομοιωτές.Η πρακτική εκπαίδευση θα γίνεται ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο κάθε μήνα σε στρατόπεδο, όπου οι μαθητές θα αρχίσουν να φυλάνε και σκοπιές μαζί με έφεδρους, καθώς επίσης και σε κατασκηνώσεις στην φύση, όπου και θα εκπαιδεύονται σε συνθήκες πραγματικής εκστρατείας. Από την Πρώτη Λυκείου, οι μαθητές θα επιλέγονται ανάλογα με την κλίση τους και τις ικανότητές τους για το Σωμα Στρατου που θα υπηρετησουν, αγόρια, κορίτσια. Ανάλογα με την κατεύθυνση που θα τους δοθεί, θα αρχίσουν την άμμεση μετεκπαιδευσή τους, τεθωρακισμένα, ραντάρ, πυροβολικό, ναυτικό, Ηλεκτρονικός Πόλεμος, Ειδικές Δυνάμεις. Η κατεύθυνση θα δίδεται από τους εκπαιδευτές οι οποίοι θα έχουν συμβουλευθεί το στρατιωτικό μητρώο των μαθητών και τις βαθμολογίες τους, και δεν θα αλλάζουν κατά προτίμηση των ίδιων των μαθητών. Με το πέρας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κάθε απόφοιτος θα παρουσιάζεται στην μονάδα του, που θα του έχει γνωστοποιηθεί ήδη από το σχολείο του. Αυτή η μονάδα θα είναι και η μόνιμη μονάδα στην οποία θα παρουσιάζεται όταν παρουσιαστεί ανάγκη ως τα 50 του χρονια. Θα εξαιρούνται άσθενείς και μητέρες.

Επειδή γνωρίζουμε ότι κανένας στρατός δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς μία σταθερή οικονομική βάση, προτείνω την επιβολή φόρου 1% εφ όλων των συναλλαγών. Τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν σε ένα κοινό ταμείο για όλα τα Σ’ωματα Στρατού, και θα μοιράζοταν κατόπιν συνεδρίασης του ΥΠΑΜ και των τριών Σωμάτων, ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ. Αυτό το ταμείο θα ήταν μόνο για εξοπλισμούς και έρευνες πάνω στους αμυντικούς τομείς, και θα ήταν ανεξάρτητο απο το ήδη υπάρχον ταμείο στρατού που αφορά τις συντάξεις των αποστράτων και άλλες ανάγκες πολιτικού χαρακτήρα. Το ταμείο αυτό, κατά το πρότυπο των τουρκικών στρατιωτικών ταμείων, δεν θα ανήκε στον αυρύτερο κλρατικό προυπολογισμό, θα ήταν ανεξάρτητο και δεν θα ενέπιπτε στην δικαιοδοσία κανενός άλλου υπουργείου, ή στο πλαίσιο μνημονιακών διατάξεων.

Το σύστημα αυτό θα είχε πολλαπλά αποτελέσματα.
Θα προετοίμαζε κατάλληλα τον πολίτη να αναλάβει τα στρατιωτικά του καθήκοντα κατά τον βέλτιστο τρόπο. Κάθε μονάδα θα ήταν στο έπακρο ετοιμοπόλεμη.

Θα εύρισκε κάθε άτομο την θέση του στο στράτευμα, ανάλογα τις ικανότητες και τα προσόντα του, αλλά και τις αδυναμίες του. Το φαινόμενο Γιωτάς θα εξέλλειπε.

Θα απαντουσαν όλες οι μονάδες και όλα τα σώματα Στρατού συντονισμένα και χωρίς κενά σε μία ενδεχόμενη επίθεση, εφόσον ο καθένας θα γνώριζε ακριβώς τι και πως να το κάνει.

Θα επανδρώνοταν οι μονάδες ταχύτερα σε περίπτωση επιστράτευσης, γνωρίζοντας ότι οι πρώτες 24 ώρες μπορούν να κρίνουν την έκβαση του πολέμου.

Θα μάθαιναν οι μελλοντικοί πολίτες της χώρας να συνεργάζονται μεταξύ τους, να συντονίζονται και να οργανώνονται γρηγορότερα, να μην καταβάλλονται από πανικό. Οι αντιδράσεις τους θα είχαν οξυνθεί. Αυτό θα βοηθούσε σε περιπτώσεις καταστροφών, πυρκαγιάς, θεομηνίας, λιμού, πανδημίας, σεισμού, αναζητηση χαμένων προσώπων, κλπ.

Θα μάθαιναν οι μελλοντκοί πολίτες να αλληλοεκτιμώνται, αλλά και να εκτιμούν κατάλληλα και τις δικές τους δυναμεις, κυρίως όμως θα μαθαιναν να είναι αυτόνομα άτομα σε μία κοινωνία που σέβονται και τους σέβεται. Φαινόμενα που κηλίδωσαν και εξακολουθούν να ρίχνουν την βαρειά σκιά τους στην κοινωνία μας, όπως αυτά του αδικοχαμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη, της Ελένης Τοπαλούδη, την υπόθεση Άννας Πήλιου που προσπάθησαν να την κάψουν ζωντανή, ή το περιστατικό με τους 17 νεαρούς που επιτέθηκαν σε έναν συμμαθητή τους, θα έπρεπε να μας βάλουν σε σκέψεις για το μέλλον του έθνους μας, και να αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο μίας προσπάθειας να ανήκουμε τελικά όλοι στο ίδιο στρατόπεδο τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Να μάθουμε ότι όλοι είναι απαραίτητοι, και όλοι μπορούν να συνεισφέρουν σε έναν κοινό σκοπό, πριν είναι πολύ αργά για όλους μας. Οι μελλοντικοί πολίτες, πρέπει να βιώσουν μια νεότητα αντίστοιχη των αρχαίων προγόνων μας. Να ζήσουν μαζί, να αγωνιστούν μαζί, να φάνε μαζί, να κοιμηθούν μαζί, να πονέσουν μαζί, να χαρούν μαζί, να σκεφτούν μαζί.

, , , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.