Από τη Βρετανία ως τους Δελφούς: Η εξάπλωση των κελτικών φυλών στην Ευρώπη.

Προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν τον υπερπληθυσμό που τους μάστιζε ή αργότερα πιεζόμενοι από την εξάπλωση των Τευτόνων στον παγωμένο βορρά, κελτικές φατρίες και φυλές ενθάρρυναν το πλεονάζον ανθρώπινο δυναμικό τους να μεταναστεύσει από την κοιτίδα τους στην κεντρική Ευρώπη προς νέες χώρες, σε μια διαδικασία που θύμιζε αρκετά τον αρχαίο ελληνικό αποικισμό.

Γράφει ο Μανώλης Χατζημανώλης

Νεαροί συνήθως πολεμιστές από διαφορετικές φυλές, μαζί με τα γυναικόπαιδά τους, συνασπίζονταν υπό την ηγεσία κάποιου φιλόδοξου οπλαρχηγού και ξεκινούσαν το μακρύ ταξίδι τους προς το άγνωστο. Οι νέοι αυτοί «οικιστές», αφού υπέτασσαν ή εξόντωναν τους ντόπιους δημιουργούσαν ανεξάρτητες από τις μητροπόλεις τους φυλετικές «συνομοσπονδίες», επικεντρωμένες συνήθως γύρω από τους οχυρωμένους οικισμούς που ίδρυαν οι νεοφερμένοι, τα oppida.

Δεν έλειψαν βέβαια και περιπτώσεις λαών που αντιστάθηκαν αποτελεσματικά στην κελτική πλημμυρίδα. Μια τέτοια ήταν οι Έλληνες που αναχαίτισαν στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ ένα τέτοιο μεταναστευτικό λεφούσι που κατέβηκε με άγριες διαθέσεις από τα Βαλκάνια, ενώ στην Ιταλία οι κελτικές φυλές της Παδανίας υποτάχτηκαν ή εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους μετά από μακροχρόνιους αγώνες. Στην Γαλατία από την άλλη, αν και η χώρα κατακλύστηκε σχεδόν πλήρως από τους Κέλτες, οι Βέλγοι, μια συνομοσπονδία προκελτικών φύλων, αν και επηρεάστηκαν πολιτισμικά από τους επήλυδες, όχι μόνο διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά κατάφεραν να εξαπλωθούν και στη νότια μεγάλη Βρετανία, όπου τους συνάντησε ο Καίσαρας κατά τις εκστρατείες του 55 και του 54 π.Χ.

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.