Η μάχη στον ποταμό Νεντάο, 454 μ.Χ.: Οι γερμανικές φυλές εξαλείφουν την ουννική απειλή

Γράφει ο Νικόλαος Γιώτης

Η ήττα των Ούννων του Αττίλα στα Καταλαυνικά Πεδία στις 20 Ιουνίου του 451 μ.Χ. από τη ρωμαιο-γερμανική συμμαχία υπό το στρατηγό Φλάβιο Αέτιο υπήρξε μια καθοριστική στιγμή για την αναχαίτιση της ουννικής απειλής για την Ευρώπη. Σίγουρα όμως δεν την εξαφάνισε: Ο Αττίλας επέδραμε στην Ιταλία δύο χρόνια αργότερα και τελικά πέθανε ξαφνικά την ίδια χρονιά, το 453, αφού επέστρεψε στην έδρα του.

Ο θάνατος του Αττίλα αξιοποιήθηκε από το βασιλιά Αρδάριχο των γερμανικής καταγωγής Γεπιδών σαν μια ευκαιρία για επανάσταση ενάντια στους γιους & διαδόχους του Αττίλα. Έτσι συγκροτήθηκε μια γερμανική συμμαχία από τους Γεπίδες, τους Σκίρους υπό το βασιλιά Εδέκονα, τους Ρούγιους, τους Έρουλους, τους Σουηβούς του Δούναβη αλλά και τους ιρανικής καταγωγής Σαρμάτες. Ένα μέρος των Οστρογότθων επίσης εντάχθηκε στη συμμαχία που συγκρότησε ο Αρδάριχος.

Είναι γεγονός ότι το σύνολο σχεδόν των υποτελών στους Ούννους γερμανικών λαών εντάχθηκε στη συμμαχία του Αρδαρίχου. Ωστόσο οι Ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με την περίπτωση των Οστρογότθων, καθώς είναι γνωστό από τις πηγές ότι οι τελευταίοι πολεμούσαν για χρόνια στο πλευρό των Ούννων. Όπως και να ‘χει, μετά το θάνατο του Αττίλα οι περισσότεροι Γερμανοί βασιλείς που ήταν υποτελείς του, ένιωσαν αποδεσμευμένοι από τη συμμαχία που είχαν με τους Ούννους και τη θεώρησαν ως μια συνθήκη μη έχουσα πλέον ισχύ, καθώς επρόκειτο για μια προσωποπαγή συμμαχία κι ο Αττίλας πλέον είχε πεθάνει. Ακόμη, η εσωτερική ουννική διαμάχη για τη διαδοχή ανάμεσα στους γιους του Αττίλα Ellac, Ernac & Dengizich διευκόλυνε ακόμη περισσότερο τους επαναστατημένους Γερμανούς.

Στη σφοδρή μάχη που ακολούθησε στον ποταμό Νεντάο, που ήταν πιθανότατα παραπόταμος του Σαύου και διέρρεε την Παννονία, ο γιος του Αττίλα Ελλάκ δεν μπόρεσε να επικρατήσει εναντίον των συνασπισμένων Γερμανών: Ο Ιστορικός Ιορδάνης αναφέρει ότι ο ίδιος σκοτώθηκε στη μάχη μαζί με 30.000 στρατιώτες του, κυρίως Ούννους κι Αλανούς. Οι ηττημένοι κινήθηκαν κατόπιν ανατολικά κατά μήκος των Καρπαθίων Ορέων προς τη ρωσική πεδιάδα. Κάποιοι από αυτούς εντάχθηκαν ως μισθοφόροι στο ρωμαϊκό στρατό, καθώς ήταν εξαιρετικοί ιππείς & ιπποτοξότες. Οι δε Γερμανοί συγκρότησαν πια ανεξάρτητα βασίλεια στη θέση της διαλυμένης πια ουννικής αυτοκρατορίας.

Η ακριβής γεωγραφική θέση του ποταμού Νεντάο δυστυχώς σήμερα δεν είναι γνωστή. Ωστόσο ξέρουμε ότι οι Γεπίδες ήταν εγκατεστημένοι στην Τρανσυλβανία κι ότι η έδρα του Αττίλα και των διαδόχων του βρισκόταν στον ποταμό Τίσα. Συνεπώς πρέπει να ήταν ένας από τους ποταμούς που βρίσκονται μέχρι και σήμερα ανάμεσα στο Δούναβη και τα Καρπάθια Όρη.

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το 468 μ.Χ., ο Dengizich επιχείρησε ξανά, αλλά μάταια, να παλινορθώσει το κράτος του πατέρα του. Συγκέντρωσε μια ουννική στρατιά και ξανακινήθηκε δυτικά κατά μήκος του Δούναβη. Αυτή την φορά όμως νικήθηκε από τους ίδιους τους πρώην συμμάχους του: Ηττήθηκε κατά κράτος στη μάχη στην περιοχή Bassianae (σημερινή περιοχή Basijana της Σερβίας) από το βασιλιά των Οστρογότθων Βαλαμίρ. Την επόμενη χρονιά (469) ηττήθηκε εκ νέου και σε μια εισβολή του στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Έκτοτε οι Ούννοι ουσιαστικά χάνονται πια από την ευρωπαϊκή Ιστορία.

, , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.