Η νέα ταξική αντίληψη και η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού

Από το facebook

Η νέα μεταμοντέρνα μορφή ταξικής αντίληψης δεν κάνει λόγο για ανακατανομή του πλούτου. Για πρώτη φορά, ίσως, μετά από αιώνες, δεν τίθεται πρόβλημα στον κόσμο σχετικά με την υπερσυγκέντρωσή του, τη στιγμή, μάλιστα, που το 1% των ανθρώπων συγκεντρώνει το 82% του παγκόσμιου πλούτου (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του 2017). Η κατανόηση της ταξικότητας με βάση την οικονομική θέση, έχει παραχωρήσει τη θέση της στην ταξικότητα με βάση τις διακρίσεις στο φύλο, στον σεξουαλικό προσανατολισμό, στο χρώμα του δέρματος κλπ. Ενδεικτικό αυτού,είναι ότι οι αγώνες για εργασιακά δικαιώματα είναι σε μεγάλο βαθμό ξεπερασμένοι, σε αντίθεση με τους έμφυλους, σεξουαλικούς ή αντιρατσιστικούς αγώνες.

Η αντικατάσταση της αντίληψης της ταξικότητας προωθείται από τον ύστερο καπιταλισμό, καθώς ο ίδιος στηρίζεται αποκλειστικά στην καταναλωτική αποχαύνωση των μαζών, ανεξάρτητα από έμφυλες, σεξουαλικές, φυλετικές ή άλλου είδους διακρίσεις. Έτσι, δεν είναι περίεργο που η «νέα αριστερά» (στις διάφορες μορφές της), η οποία εκφράζει σχεδόν αποκλειστικά τη νέα ταξικότητα (εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό την παλαιά μαρξική), διαχειρίζεται η ίδια, ισότιμα πλέον, τον καπιταλισμό στον δυτικό κόσμο.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι κυρίαρχος παντού σήμερα και στηρίζεται στην όλο και αυξανόμενη εμπορευματοποίηση της γης και των αγαθών, στα αυξανόμενα «συρματοπλέγματα», στον περιορισμό του κοινού χώρου, καθώς επίσης και στο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλούτου και πτώχειας. Οι υπερφόροι που καλείται να πληρώσει ο μικροκαταστηματάρχης και ο μικρέμπορας στην Ελλάδα, δεν σημαίνουν ότι το παγκόσμια κυρίαρχο μοντέλο δεν ισχύει εδώ. Σημαίνουν συνύπαρξή του μοντέλου αυτού με μίας κακής μορφής κρατισμού. Εξάλλου, ο καπιταλισμός ιστορικά μέσω της εμποροκρατίας και του κράτους αναπτύχθηκε. Η ύπαρξη κράτους, επομένως, δεν είναι αντίθετη στην «ελεύθερη αγορά», αλλά προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της. Από την άλλη, η ύπαρξη του ίδιου του κράτους προϋποθέτει και κάποιο βαθμό (μεγαλύτερο ή μικρότερο) γραφειοκρατίας. Γραφειοκρατία, πελατειακός κρατισμός και υπερφόροι που πλήττουν τους «μικρούς», μπορούν μια χαρά να συνυπάρχουν με νεοφιλελεύθερες λογικές και πολιτικές επιλογές εκποιήσεων και ιδιωτικοποιήσεων γης και παραγωγικών μονάδων, σε συμφωνία με την παγκόσμια πραγματικότητα.

, , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.