Η υβριδική κομματική πραγματικότητα και η κυριαρχία των «διαχειριστών»

Του Μιχάλη Ρέττου


Είδαμε όλοι στο συνέδριο της ΝΔ αυτό το σαββατοκύριακο, να επιστρατεύεται ο Αντώνης Σαμαράς για να συγκρατήσει και να προσελκύσει το δεξιό κοινό, μιλώντας με σαφή δεξιό ιδεολογικό στίγμα, με «χαβιάρι, φαγοπότι και Άρη Βελουχιώτη», με μετεμφυλιακή ρητορική περί «πατριωτών» και «απάτριδων». Από την άλλη μεριά δίνεται χώρος και λόγος σε ανθρώπους όπως ο Τατσόπουλος και ο Χωμενίδης (σε λίγο ίσως Ψαριανός, Αμυράς κλπ.), με σαφή «φιλελεφτ» προσανατολισμό, όπου σύμφωνα με την οπτική τους «ο σύριζα δεν εκφράζει τον κόσμο της πραγματικής αριστεράς» και αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί σε άλλους πολιτικούς χώρους.


Πρόκειται για έναν υβριδικό σχηματισμό, που προσπαθεί να διευρύνεται αμφίπλευρα, αποτελούμενο από άτομα που έχουν, όχι απλά διαφορετικές καταβολές, αλλά αντικρουόμενες μεταξύ τους κοσμοθεωρίες (σχετικά με τον ρόλο του έθνους σε ένα περιβάλλον ευρωπαϊκής ενοποίησης, με τα όρια του «δικαιωματισμού» , με τον χαρακτήρα της παιδείας, με την μετανάστευση κλπ.), απευθυνόμενοι ο καθένας στα δικά του διακριτά ακροατήρια, ψαρεύοντας ψήφους από αντίθετες κατευθύνσεις.


Η αφετηρία αυτού του ανακατέματος μπορεί να ανιχνευθεί στις πλατείες των «μενουμευρωπαίων» του 2015 και στη συνάντηση των ετερόκλητων δυνάμεων στα πλαίσια του τότε μειοψηφούντος αντισυριαζαϊσμού. Έτσι, βλέπουμε αυτή τη σύγχυση ταυτότητας και σε επίπεδο κοινωνίας, με αποτέλεσμα πολλοί πρώην θαυμαστές του σημιτικού εκσυγχρονισμού να είναι σήμερα φανατικοί οπαδοί του «φιλελεύθερου» Σπυρίδωνος (κοινώς Αδώνιδος), πολλοί πρώην «δημαρίτες» του Μητσοτάκη και αρκετοί καραμανλικοί του Τσίπρα. Αυτή η ανακατάταξη,επίσης, μπορεί να ιδωθεί και ως μία σταδιακή μετάβαση από το δίπολο «δεξιά-αριστερά» σε άλλους διαχωρισμούς.


Βέβαια, η επικρατέστερη εκδοχή εκλογίκευσης αυτής της πραγματικότητας  συνάδει με το γενικότερο κλίμα της σημερινής εποχής της ύστερης νεωτερικότητας (ή μετανεωτερικότητας), με τη σταδιακή έκλειψη των ιδεολογιών και των «μεγάλων αφηγήσεων», όπου η πολιτική δεν είναι κάτι άλλο πέρα από «διαχείρηση» και τα κόμματα είναι απλές παρέες επίδοξων διαχειριστών. Ο ιδεολογικός λόγος, όμως, παραμένει ένα χρηστικό εργαλείο που επιστρατεύεται σε περίπτωση εκλογικής ανάγκης, όμως δύσκολα βρίσκει εφαρμογή στο πολιτικό πεδίο όπου τα «μεγάλα» ερωτήματα και ζητήματα (που άπτονται της ιδεολογίας) είναι εν πολλοίς «απονομιμοποιημένα» και εκτός τραπεζιού.


Υ.Γ. Αυτά για τους φίλους που μαγεύτηκαν με τον λόγο του Αντώνη Σαμαρά στο συνέδριο της ΝΔ.

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.