Καλά με το έσχες, με το πόθεν τί γίνεται

του Κωνσταντίνου Σταθόπουλου,

Κάθε χρόνο μία από τα ίδια.

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Είναι ίσως από τις πιο δημοφιλείς εκφράσεις, για το περιουσιολόγιο των πολιτικών μας ταγών.

Είναι σίγουρα κάτι που οπωσδήποτε αφορά την κοινή γνώμη και μάλιστα όταν, σε ένα δεκαετές σπιράλ θανάτου για την χώρα, δεν έχουν μειώσει στο ελάχιστο τις απολαβές και τα προνόμιά τους.

Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, να απαιτείς από τους μισθωτούς, συνταξιούχους , μικροεπαγγελματίες να αποδέχονται μέτρα, που σφίγγουν περισσότερο την θηλιά γύρω από το λαιμό τους και εσύ,όντας υπάλληλος όλων αυτών να αμείβεσαι ως βασιλιάς ή να έχεις προνόμια που απαντώνται μόνον σε δικτατορικά καθεστώτα.

Αυτά από την άλλη έχουν γραφτεί, δημοσιευτεί, συζητηθεί άπειρες φορές, είτε κατ’ ιδίαν, είτε δημόσια.

Δεν νομίζω οι οπαδοί ή ψηφοφόροι να μην γνωρίζουν, εδώ και δεκαετίες το ποιόν αλλά και τις οικονομικές απολαβές των λατρεμένων τους μαφιόζων, διότι περί αυτού πρόκειται.

Ποιά λοιπόν λογική από την μία τους οδηγεί, ενώ γνωρίζουν πως τους εξαπατούν, τους κόβουν τους μισθούς, τους εξοστρακίζουν ή στην χειρότερη θανατώνουν τα παιδιά και από την άλλη να τους ψηφίζουν και αποδέχονται ως σωτήρες;

Γιατί επί παραδείγματι, μία ομάδα ανθρώπων αντιπαθής σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, όπως οι ιατροί στο Κολωνάκι, ενοχλούν, που στο κάτω κάτω, κλέβουν το κράτος αλλά εργάζονται, (δεν τους δικαιολογώ), ενώ ο βουλευτής είναι συμπαθής καθώς κλέβει το κράτος όντας άεργος, καταλύοντας το κράτος και διασκεδάζοντας ταυτόχρονα;

Σε πρώτη φάση σε προτρέπουν ουσιαστικά να κάνεις ότι αυτοί, δηλαδή να κλέψεις και στην συνέχεις να σε θεωρήσουν συνένοχο στο έγκλημα, άσχετα αν αυτά που “κλέβεις ” είναι ψίχουλα και άσχετα αν το κάνεις για να επιβιώσεις.

Θυμηθείτε τα λόγια του Μάνου χατζιδάκι:

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει […] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά […] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.

Ο Μάνος είχε υπόψιν του το τέρας του φασισμού. Τα προφητικά του όμως λόγια, έχουν εφαρμογή σε πάρα πολλές εκφάνσεις της ζωής μας.

Ταυτόχρονα θα πρόσθετα, δεν συνηθίσαμε την όψη μόνον του τέρατος, αλλά και την δύναμή του, καθ’ ότι πανέξυπνο.

Συνηθίζεις στα 300 ευρώ τον μήνα και μόλις σου τάξουν εκατό, διακόσια ή χίλια παραπάνω, γίνεσαι χειρότερος από δαύτους.

Πόνταραν πολύ στην διάλυση της κοινότητας ως αναπόσπαστο κομμάτι εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας και την στροφή στον δυτικό ατομικισμό.

Για να επανέλθουμε.

Κάθε χρόνο μαθαίνεις τις πομπές τους και ταυτόχρονα πως έχουν άσυλο και δεν θα δικαστούν ποτέ γι’ αυτές.

Πως έχουν φίλους επιχειρηματίες.

Πως χειραγωγούν την δικαιοσύνη.

Πως παραγράφουν ότι θέλουν όποτε θέλουν.

Πως δανείζονται όσα θέλουν, χωρίς την υποχρέωση να τα αποπληρώσουν ποτέ.

Πως αλλάζουν Α.Φ.Μ. ενώ αυτό είναι αδιανόητο για τον απλό πολίτη.

Η δημοσιοποίηση λοιπόν των περιουσιακών στοιχείων, εντάσσεται πλήρως στο σχέδιο της πλήρως ισοπέδωσης αρχών, που επιβλήθηκε χρόνια τώρα μέσω ενός ασύδοτου και απάνθρωπου τρόπου ζωής.

Θυμηθείτε, τι σας συνέβη όταν πρωτοαντικρίσατε μέσα από την οθόνη, πτώματα, από πολέμους , σφαγές, πυρκαγιές.

Θυμηθείτε το σοκ, όταν πρωτοαντικρίσατε παιδιά νεκρά…

Θυμηθείτε την αποστροφή σε κομμένα ανθρώπινα μέλη στα κεντρικά δελτία ειδήσεων καθώς απολαμβάνατε-απολαμβάναμε το βραδυνό μας.

Όσο πιο οικείο είναι κάτι, τόσο λιγότερη η αποστροφή προς αυτό.

Μας δίδαξαν, μας εμπότισαν με την ιδέα, πως όλοι αυτοί είναι κάτι ανώτερο από εμάς, οπότε πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα από αυτούς.

Η μόνη σωτηρία μας είναι η ακόρεστη λαιμαργία τους και η ψευδαίσθηση της ασφάλειάς τους.

Ο άνθρωπος όμως όταν πεινάει γίνεται λύκος.

,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.