Κοινωνική νόρμα και «διαφορετικότητα»

Για να πραγματώνεται η «αποδοχή της διαφορετικότητας» αναγκαία προϋπόθεση είναι η ύπαρξή της. Για να υφίσταται η διαφορετικότητα ως τέτοια, αναγκαίο είναι να υπάρχει η νόρμα, το πρότυπο, η κανονικότητα από τη μία και από την άλλη η παρέκκλιση, η οποία θα (πρέπει να) γίνεται αποδεκτή. Ο πυρήνας της νόρμας είναι λογικό να λογίζεται αυτός που συμβαδίζει σε κάποιο βαθμό με τις φυσικές-βιολογικές συντεταγμένες, τις ανάγκες αυτοσυντήρησης του είδους και με την άρρητη παραδοχή ότι οι επιλογές μας έπονται της ύπαρξής μας.

Γι΄ αυτό το λόγο, κάποια θεμελιώδη στοιχεία είναι κοινά και καθολικά σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες από τότε που εμφανίστηκε στον πλανήτη ο πολιτισμός (ας πούμε η γονεϊκή πραγματικότητα, που αποτελείται από έναν πατέρα και μία μητέρα. Πράγμα που είναι εν πολλοίς επιβεβλημένο από τη φύση και όχι τόσο ανθρώπινη επινόηση).

Αν καταργήσεις τον πυρήνα της νόρμας, αυτό σημαίνει ότι σχετικοποιείς ή υποβαθμίζεις τους θεμελιώδεις φυσικούς κανόνες, την ανάγκη αναπαραγωγής και διαιώνισης του είδους, πάνω στην οποία έχει δομηθεί το πρότυπο. Διότι, από τη μία, δύο ομοφυλόφιλοι όντως μπορούν να γίνουν γονείς ενός παιδιού, από την άλλη, όμως, δεν μπορούν δυστυχώς να παραγάγουν οι ίδιοι νέα ύπαρξη, χωρίς τη συμβολή τρίτου (και αυτό δεν είναι ζήτημα απόψεων, αλλά φύσικής πραγματικότητας).

Όταν, λοιπόν, σταματάς με νόμο την επίσημη χρήση των όρων «πατέρας» και «μητέρα» (Γαλλία- Μακρόν), ουσιαστικά αποφασίζεις την κατάργηση της νόρμας, στο όνομα μίας «αποδοχής της διαφορετικότητας», η οποία, στο μέλλον, κάλλιστα μπορεί να μην αποτελεί διαφορετικότητα, ελλείψει κοινωνικής νόρμας. Επικρατεί, λοιπόν, σύγχυση ανάμεσα στον σεβασμό της διαφορετικότητας από τη μία και την σταδιακή εξαφάνιση του κοινωνικού προτύπου από την άλλη, η οποία εξαφάνιση αγγίζει πλέον το θεμέλιο του φυσικού μηχανισμού της δημιουργίας, την πυρηνική οικογένεια.

Η παραπάνω πραγματικότητα, ίσως, καταδεικνύει τα όρια ενός πολιτισμού αέναης χειραφέτησης, τα οποία οι προοδόπληκτοι της γραμμικής αντίληψης της ιστορίας νομίζουν πως δεν υπάρχουν. Επίσης, καταδεικνύει το μέχρι σήμερα οξύμωρο: το πως ο δικαιωματισμός στις μέρες μας μπορεί να καταστεί -σε ένα βαθμό- ακόμα και αντικοινωνικός (με τη σημασία της λέξης).

, , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.