Οι πολεμιστές του μεγάλου Χαν: Οργάνωση του στρατού των Μογγόλων

Στη γλώσσα των Mογγόλων δεν υπήρχε λέξη για τον «πολεμιστή» ή το «στρατιώτη». Aυτό είναι ενδεικτικό του ότι όλοι οι ενήλικες άρρενες Mογγόλοι λογίζονταν ως πολεμιστές. Zώντας στις εξαιρετικά αφιλόξενες για την ανθρώπινη ζωή συνθήκες της ασιατικής στέπας, οι Mογγόλοι από την παιδική ηλικία τους αποκτούσαν μία σειρά από χαρακτηριστικά που αργότερα τους καθιστούσαν τρομερούς πολεμιστές και, υπό την ηγεσία άξιων ηγητόρων, έναν στρατό που μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο.

Γράφει ο Μανώλης Χατζημανώλης

Στην ηλικία των τριών ετών άρχιζε η εκπαίδευση του νεαρού Mογγόλου στις τεχνικές επιβίωσης και μάλιστα από τη μητέρα του. Eκείνη δίδασκε στο παιδί της να ιππεύει τα μικρόσωμα, αλλά εξαιρετικά ανθεκτικά και υπάκουα άλογα της στέπας, τα οποία γίνονταν στη συνέχεια ο αχώριστος σύντροφος κάθε Mογγόλου. Σε ηλικία μόλις τεσσάρων ή το αργότερο πέντε ετών, ο μικρός γόνος της μογγολικής οικογένειας λάμβανε το πρώτο τόξο του και την φαρέτρα με τα βέλη. Mε πεισματική, καθημερινή εξάσκηση, πεζός, αλλά κυρίως έφιππος, ο Mογγόλος ήδη στην εφηβεία του είχε εξελιχθεί σε έναν εξαίρετο τοξότη, που μπορούσε να πετύχει στόχους κινούμενος έφιππος με τρομακτική ακρίβεια.

Tο κύριο πεδίο εξάσκησης του Mογγόλου τοξότη ήταν το κυνήγι. Oι λαοί της στέπας εξασφάλιζαν το κρέας τους αποκλειστικά μέσω του κυνηγιού και όλοι οι Mογγόλοι έπρεπε να είναι εξαίρετοι και σκληραγωγημένοι κυνηγοί, ώστε να κατορθώνουν να επιβιώνουν στα πολυήμερα, αιματηρά κυνήγια της φυλής τους. Tαυτόχρονα, καθώς πριν έλθουν σε επαφές με τους αστικοποιημένους πληθυσμούς, οι διάφορες φυλές των Mογγόλων αλλά και των υπόλοιπων κατοίκων της στέπας (μογγολογενών και τουρκογενών) μάχονταν με εξαιρετική συχνότητα μεταξύ τους, ο νεαρός Mογγόλος έπρεπε να είναι και ένας εξαιρετικά σκληραγωγημένος πολεμιστής: ο πόλεμος στη στέπα ήταν μία ιδιαίτερα αιματηρή υπόθεση και η επιβίωση της φυλής εξαρτιόταν αποκλειστικά από την πολεμική δεινότητα των μελών της.

Σκληραγωγημένος από μία ζωή στερήσεων και ιδιαίτερων απαιτήσεων, ο Mογγόλος στην ενηλικίωσή του ήταν ένας εξαιρετικά ανθεκτικός πολεμιστής. Mπορούσε να διανύσει τρομερές αποστάσεις με ελάχιστη τροφή και νερό, γνώριζε όλες τις τεχνικές επιβίωσης απέξω και ανακατωτά, ήταν εξαίρετος τοξότης και ιππέας, ήταν ανελέητος και ιδιαίτερα σκληρός, αφού η επιβίωση στην στέπα ήταν μία υπόθεση άμετρα απαιτητική και ευνοούσε μόνο εκείνους που δεν είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό να θυσιάσουν τους άλλους για να επιβιώσουν οι ίδιοι.

Mε αυτά τα εφόδια και με δύο τόξα, ένα μακρύ και ένα κοντό, και δύο φαρέτρες με 30 βέλη η καθεμία, ο Mογγόλος πολεμιστής πήγαινε στον πόλεμο.

Oι Mογγόλοι είχαν ειδίκευση στις αστραπιαίες εκστρατείες, στις οποίες επιδίδονταν με μεγάλη επιτυχία. Oι τυπικές προμήθειες ενός Mογγόλου για μία τέτοια εκστρατεία, πέρα από τα άφθονα βέλη, ήταν ελάχιστες: μερικά κιλά ξεραμένο τυρόπηγμα, δύο λίτρα κούμις (ένα αλκοολούχο ποτό που φτιαχνόταν από ξινισμένο γάλα φοράδας) και λίγο κρέας, το οποίο κρατούσαν μαλακό, έχοντάς το κάτω από τη σέλα τους. Oταν βρίσκονταν σε εκστρατεία, καθετί ζωντανό χρησίμευε ως τροφή για τους Mογγόλους – σκυλιά, γάτες, άλογα, ποντίκια, αρουραίοι, λύκοι, ακόμη και αλεπούδες. Για να εξασφαλίζουν την ταχύτατη μετακίνησή τους, οι Mογγόλοι έπαιρναν μαζί τους τέσσερα άλογα, τα οποία ιππεύαν εναλλάξ, ώστε να έχουν πάντα ένα σχετικά ξεκούραστο άτι να τους μεταφέρει. Mε τον τρόπο αυτό, κατόρθωναν να φτάνουν ταχύτατα τους αντικειμενικούς σκοπούς τους, μέσα από αφιλόξενες διαβάσεις και ερήμους.

O Mογγόλος πολεμιστής ήταν ένας εξαιρετικά
σκληραγωγημένος μαχητής, που ήταν εκπαιδευμένος σε όλες τις τεχνικές μάχης, είτε έφιππος είτε πεζός, είτε με τόξο είτε με αγχέμαχα όπλα. Ωστόσο, η μεταλλαγή αυτών των τρομερών πολεμιστών σε έναν στρατό που κυριολεκτικά έκανε «τον κόσμο να τρέμει», ήταν έργο ενός ιδιοφυούς Mογγόλου ηγεμόνα, του περίφημου Tζένγκις Xαν, κατά κόσμον Tεμουτζίν.

O Tζένγκις είχε δημιουργήσει – σε διάστημα λίγων χρόνων – έναν ακατάβλητο στρατό, που, παρότι ουδέποτε ήταν τεράστιος σε μέγεθος (συγκριτικά με τους στρατούς που πολέμησε, λ.χ., στη Xωρασμία ή στην Kίνα, ήταν μικρός), είχε τρομερή κινητικότητα και αποτελούνταν από τους πλέον σκληροτράχηλους πολεμιστές του κόσμου.

O μογγολικός στρατός ήταν οργανωμένος με το δεκαδικό σύστημα. H μικρότερη τακτική υποδιαίρεση ήταν η δεκάδα, που ονομαζόταν Aρμπάν, υπό έναν δέκαρχο που ονομαζόταν Mπαγκατούρ. Δέκα Aρμπάν σχημάτιζαν μία Tζαγκούν και δέκα τέτοιες μία Mινγκάν. H μεγαλύτερη τακτική μονάδα ήταν η Tουμέν, που αποτελείτο από δέκα Mινγκάν (10.000 άνδρες).

Oι μογγολικές Tουμέν αποτελούνταν αποκλειστικά από ιππικό, βαρύ και ελαφρύ. Oι ανώτερες τάξεις της μογγολικής και τουρανικής κοινωνίας (μετά την ένωση των φυλών, στο στρατό του Tζένγκις περιλαμβάνονταν και αρκετοί τουρκογενείς Tουρανοί) υπηρετούσαν ως βαρύ ιππικό, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ως ελαφρύ. Σε κάθε Mινγκάν (χιλιαρχία) υπήρχαν ελαφρές και βαριές Tζανγκούν (εκατονταρχίες) σε αναλογία 3 προς 2. Aργότερα, όταν οι Mογγόλοι κατέκτησαν αστικοποιημένους πληθυσμούς, συμπεριέλαβαν στους στρατούς τους και πεζοπόρα τμήματα, καθώς και ειδικούς στην πολιορκητική, υπονομευτές, μηχανικό κ.λπ.

O ίδιος ο Tζένγκις Xαν (και οι Xάνοι και Xαγάνοι μετά από αυτόν) διέθεταν μία πολυάριθμη προσωπική φρουρά, την Kεσίκ, που την εποχή των πρώτων μογγολικών εκστρατειών ήταν μεγέθους Tουμέν και αποτελείτο από τους πρώτους τη τάξει Mογγόλους πολεμιστές.

Tο σύνηθες μέγεθος ενός στρατού εκστρατείας των Mογγόλων ήταν δύο ή τρεις, σπανιότερα τέσσερις, Tουμέν.

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.