Οἱ ἅγιοι Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα: Μία Ὀρθόδοξη ἀντιπρόταση στὴν φραγκογιορτὴ τοῦ Βαλεντίνου

«Νά ποιοὺς πρέπει τὰ ζευγάρια νὰ μιμοῦνται, νὰ ποιοὶ εἶναι οἱ προστάτες τους. Ὁ ἅγιος Ἀκύλας καὶ ἡ ἁγία Πρίσκιλλα ἦταν δύο ἄνθρωποι ποὺ ἦταν ἐρωτευμένοι μεταξύ τους, ὅμως συγχρόνως εἶχαν καὶ ἕναν κοινὸ ἔρωτα γιὰ ἕνα ἄλλο πρόσωπο… ὄχι ἀνθρώπινο ἀλλὰ Θεανθρώπινο. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸς ὁ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστὸ ἀναζωογονοῦσε καὶ τὸν μεταξύ τους ἔρωτα».

Στίς 13 Φεβρουαρίου, μία ἡμέρα πρὶν ἀπὸ την ξενόφερτη γιορτὴ τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου, τιμᾶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοὺς δικούς της Ἁγίους, τὸν Ἀκύλα καὶ τὴν Πρίσκιλλα, ποὺ θεωροῦνται ἡ Ὀρθόδοξη ἀπάντηση στὴν δυτικῆς προέλευσης φραγκο-ἐορτὴ τοῦ Βαλεντίνου, γνωστὴ καὶ ὡς «ἑορτὴ τῶν ἐρωτευμένων».Ἂν καὶ δὲν ὑφίστανται στοιχεῖα γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ «ἁγίου Βαλεντίνου», ἡ συμβολικότατα τῆς 14ης Φεβρουαρίου γιὰ ἐρωτευμένους διεθνῶς, εἶναι δυστυχῶς ἀναμφισβήτητη. Με ἁπλὰ λόγια ἑορτάζεται ἕνας ἀνύπαρκτος “ἅγιος” καθαρὰ γιὰ ἐμπορικοὺς λόγους!

Ὁ βίος τους: Ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα ἦταν ἕνα ἀγαπημένο χριστιανικὸ ζευγάρι ποὺ μαρτύρησαν τὴν ἐποχὴ τοῦ Νέρωνα. Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὸν Πόντο. Ὅταν ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Ρώμη ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, λόγω τῶν ἀναταραχῶν ποὺ γινόντουσαν μεταξύ τους στὶς συναγωγὲς γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ὁ Ἀκύλας, ποὺ ἦταν σκηνοποιὸς στὸ ἐπάγγελμα, καὶ ἡ γυναίκα του Πρίσκιλλα ἀναγκάστηκαν καὶ αὐτοὶ νὰ φύγουν γιὰ τὴν Κόρινθο.Στὴν Κόρινθο τοὺς συναντάει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως ἀναφέρεται…στὶς Πράξεις 18, 1-4:  «…ἀναχώρησε (ὁ Παῦλος) ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἦρθε στὴν Κόρινθο.

Ἐκεῖ βρῆκε ἕναν Ἰουδαῖο ἀπὸ τὸν Πόντο, ποὺ τὸν ἔλεγαν Ἀκύλα. Αὐτὸς εἶχε ἔρθει πρόσφατα ἀπὸ τὴν Ἰταλία μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα του τὴν Πρίσκιλλα, ἐπειδὴ ὁ Κλαύδιος εἶχε διατάξει νὰ φύγουν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὴ Ρώμη. Ὁ Παῦλος ἦρθε σ΄ αὐτούς, κι ἐπειδὴ εἶχαν τὴν ἴδια τέχνη, ἔμεινε μαζί τους καὶ ἐργαζόταν. Ἡ τέχνη τους ἦταν νὰ φτιάχνουν σκηνές. Κάθε Σάββατο συζητοῦσε στὴ συναγωγὴ καὶ προσπαθοῦσε νὰ πείσει Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνες». Ὅταν, λοιπόν, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐπισκέφθηκε τὴν Κόρινθο, γιὰ νὰ διδάξει τὴν ὀρθόδοξη πίστη, τὸ ζεῦγος τοῦ προσέφερε θερμὴ φιλοξενία καθὼς εἶχε ἐντυπωσιαστεῖ μὲ τὸ κήρυγμά του. Τόσο τοὺς ἄγγιξε ὁ φλογερὸς λόγος τοῦ Ἀπόστολου, ὥστε ἀφοῦ κατηχήθηκαν καὶ βαπτίσθηκαν ἀπὸ αὐτόν, ἀποφάσισαν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὶς περιοδεῖες του ὡς βοηθοί του.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔμεινε μαζί τους συνολικὰ 16 μῆνες, ὅπου καὶ τοὺς δίδαξε  καὶ τοὺς μύησε στὸ Χριστιανισμό. Στὴ συνέχεια τὸν ἀκολούθησαν στὴν Ἔφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπου ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα ἀγαπημένοι καὶ εὐσεβεῖς, διαδίδουν τὸν Χριστιανισμὸ (Πράξ. 18,18-21). Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπιστρέφουν στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ διδάσκουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.O Ἀπόστολος Παῦλος ἐντυπωσιάσθηκε τόσο ἀπὸ τὶς ἀρετὲς καὶ τὴ χριστιανική τους δράση, ὥστε τοὺς μνημονεύει στὶς ἐπιστολὲς του γράφοντας ὅτι, γιὰ τὶς προσφερθεῖσες ὑπηρεσίες τους καὶ τὸ θάρρος εἶναι εὐγνώμων ὄχι μόνον ἐκεῖνος, ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ ἐκκλησίες τῶν ἐθνῶν.Ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα ἔμειναν ἑνωμένοι καὶ ἀγαπημένοι μέχρι καὶ τὴν τελευταία στιγμή, ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ὅταν ὁ Ἀκύλας εἶδε τὴν γυναίκα του νὰ ἀποκεφαλίζεται καὶ νὰ μαρτυρεῖ εἶπε: «Μπορῶ νὰ μὴν φανῶ ἄνδρας ἐγώ, ἀνάλογα πρὸς τὴν γυναίκα μου ἀνδρεῖος καὶ πρόθυμος γιὰ ἀποκεφαλισμὸ γιὰ τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ;» καὶ τὴν ἀκολούθησε στὸν θάνατο.

Νὰ λοιπὸν ποιοὺς πρέπει τὰ ζευγάρια νὰ μιμοῦνται, νὰ ποιοὶ εἶναι οἱ προστάτες τους.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὸ ἅγιο αὐτὸ ζευγάρι στὶς 13 Φεβρουαρίου κάθε ἔτους. Ὄμως τα χριστιανικὰ ζευγάρια ἂς μὴν μένουν μόνο σὲ μία ἡμέρα ἐκδήλωσεις τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἀγάπης τους πρὸς τὸν ἄλλο.Διότι λέγει ὁ ἱερὸς Χρυστόστομος: «Δὲν ὑπάρχει τίποτε, τίποτε πολυτιμότερο ἀπὸ τὸ ν’ ἀγαπιέται πολὺ ὁ ἄντρας ἀπὸ τὴ γυναίκα του καὶ ἡ γυναίκα ἀπὸ τὸν ἄντρα της». Καὶ πάλι «Δεν εἶναι ἡ περιουσία ποὺ φέρνει τὸν πλοῦτο στοὺς συζύγους, ἀλλὰ ἡ μεταξύ τους ἀγάπη».

Ἱ. Μητρόπολη Κωνσταντίας κείμενο τῆς Λαζάρω Παναγιώτου, ἐπιμέλεια: Ρένος Κωνσταντίνου

antexoume.wordpress.com

, , , ,

1 thought on “Οἱ ἅγιοι Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα: Μία Ὀρθόδοξη ἀντιπρόταση στὴν φραγκογιορτὴ τοῦ Βαλεντίνου

  1. Αν και το κείμενο είναι προσεγμένο όσον αφορά τις πηγές του και με βρίσκει προσωπικά σύμφωνο, περιέχει λαθεμένα στοιχεία όσον αφορά το πρόσωπο του αγίου Ουαλεντίνου ή Βαλεντίνου. Αυτή η εντύπωση προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν στα μαρτυρολόγια 3 άγιοι μ’ αυτό το όνομα και υπάρχει σύγχυση όσον αφορά το ποιός είναι ποιός.
    Όμως, οι ενστάσεις των σοφότερων ξεκινούν από το γεγονός ότι ο γνωστός μας άγιος Λουκάς ο παπα-γιατρός, ο σύγχρονος άγιος της Ουκρανίας, στο βαφτιστικό του όνομα πριν γίνει κληρικός λεγόταν Βαλεντίνος (επώνυμο Γιατσενέτσκι). Δεν είναι δυνατό μία παραδοσιακή και μάλιστα παλαιοημερολογίτικη όπως είναι η Εκκλησία της Ρωσίας να μην είχε προσέξει αυτό που καταγγέλλεται στο άρθρο. Και η αλήθεια είναι αυτή που υποψιάζονται όλοι. Ότι ο άγιος Βαλεντίνος είναι ένας από τα εκατομμύρια αγίους-ες που μαρτύρησαν τους 10 πρώτους αιώνες, μέχρι το 1054 δηλαδή, όταν η Εκκλησία μας ήταν ενιαία, από το Γιβραλτάρ ως τα Ουράλια κι από την Ισλανδία ως τον Ευφράτη.
    Σύμφωνα λοιπόν με τη Βικιπαίδεια η ταυτοποίηση του αγίου εντοπίζεται στα εξής:
    “Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και άλλες αγιογραφικές πηγές μιλάνε για τρεις Άγιους Βαλεντίνους που σχετίζονται με τις 14 Φεβρουαρίου. Ένας ήταν Ρωμαίος ιερέας, ένας άλλος ήταν επίσκοπος της Ιντεράμνα (το σημερινό Τέρνι της Ιταλίας) που τάφηκε κατά μήκος της Βία Φλαμινία έξω από τη Ρώμη, σε διαφορετικές αποστάσεις από την πόλη. Ο τρίτος λέγεται ότι είναι ένας άγιος που μαρτύρησε την ίδια ημέρα με έναν αριθμό συντρόφων στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής.

    Αν και οι υπάρχοντες αναφορές των μαρτυρίων των δύο πρώτων καταγεγραμμένων αγίων έχουν καθυστερημένη ημερομηνία και περιέχουν θρυλικά στοιχεία, ένας κοινός πυρήνας πραγματικών γεγονότων μπορεί να στηρίζεται στις δύο αναφορές και μπορεί να αναφέρεται σε ένα μόνο άτομο. Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία της Μητρόπολης του Τέρνι, ο Μητροπολίτης Βαλεντίνος γεννήθηκε και έζησε στην Ιντεράμνα. Ενώ βρισκόταν σε προσωρινή διαμονή στη Ρώμη φυλακίστηκε, βασανίστηκε και μαρτύρησε εκεί στις 14 Φεβρουαρίου 269. Το σώμα του ρίχτηκε βιαστικά σε κοντινό νεκροταφείο και μερικές νύχτες αργότερα οι μαθητές του ανακάλυψαν το σώμα του και τον επέστρεψαν στο σπίτι.
    Η Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία, ο επίσημος κατάλογος αναγνωρισμένων αγίων της Καθολικής Εκκλησίας, δίνει μόνο έναν Άγιο Βαλεντίνο για τις 14 Φεβρουαρίου: ένα μάρτυρα που πέθανε στη Βία Φλαμινία”.
    Προφανώς και μ’ αφορμή αυτό το γεγονός, δεν πρέπει να υποστηρίζουμε ότι υπάρχουν ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι άγιοι πριν από το 1054, αφού όσοι πέθαναν, μαρτύρησαν ή εκτελέστηκαν από ξένους, από το 30 μ.Χ. μέχρι μία ημέρα πριν από το σχίσμα είναι όλοι ορθόδοξοι άγιοι και δικοί μας, ανεξάρτητα από το πότε τους γιορτάζουμε εμείς και πότε τους γιορτάζουν οι Δυτικοί. Εξάλλου το τελευταίο γίνεται και με φημισμένους αγίους της Εκκλησίας μας. Κι αυτό, ανεξάρτητα από καταγωγή τους και γλώσσα την οποία μιλούσαν.
    Η περίπτωση του αγίου Βαλεντίνου έχει ακόμα μία πτυχή, η οποία τον συνδέει με την Ελλάδα και μάλιστα με τη Λέσβο.
    “Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του αγίου των ερωτευμένων δεν υπάρχουν, μόνο κάποιες ενδείξεις, πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής.
    Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγίους και γενικά τους εξ’ Ανατολής. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Πάπας Ιωάννης ο Ζ’ (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος Έλληνας Πάπας Ρώμης Ζαχαρίας (741-752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.
    Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη – στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας.
    Εικάζεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονος του. ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικό-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας”(τα στοιχεία από την ιστοσελίδα parapolitika.gr).
    Ακόμα δηλαδή και με τη σχάση της συνέχειας της μνήμης που συνέβηκε μέσα από τις συνεχείς κατακτήσεις και υποδουλώσεις της χώρας μας, κι εκείνος ο ξενόφερτος άγιος είναι κι αυτός “δικός μας”. Να μη διχάζουμε λοιπόν τον κόσμο γιατί ο ελληνισμός στην Ιταλία άνθιζε μέχρι και το σχίσμα και τελικά αφέθηκε στην τύχη του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.