«Οἱ ἐν Λιβόρνῳ Γραικοί…»: Η ελληνική κοινότητα του Λιβόρνο

από τη σελίδα Comunità dei Greci Ortodossi in Venezia

Το 1795 η Ελληνική Κοινότητα του Λιβόρνο έστειλε την εξής επιστολή:
«Οἱ ἐν Λιβόρνῳ Γραικοί τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας θέλουν τρέφειν τρεῖς ὁμογενεῖς νέους δι’ ἱδίων αὐτῶν ἐξόδων, διά να σπουδάζωσιν εἰς τάς πρωτεύουσας τῆς Ἰταλίας Ἀκαδημίας εἰς τό διάστημα τεσσάρων χρόνων […]. Προσκαλεῖται εἰς τοῦτο ἡ Σχολή τῶν Ἀθηνῶν, Ἰωαννίνων καί Χίου διά νά ἐκλέξῃ πάσα μία νέον ἕνα, ἄξιον καί ἰκανόν.»

Η κοινότητα του Λιβόρνο δεν έμεινε εκεί. Προσέλαβε δάσκαλο τόσο για το Λιβόρνο – «μέ χρέος νά διδάσκῃ τά παιδιά τοῦ Γένους μας τά κοινά γράμματα καί τήν γραμματικὴν ἑλληνικήν» – όσο και τα Ιωάννινα το 1805. Μάλιστα προτείνεται στον εκεί δάσκαλο, Γρηγόριο Παλιουρίτη, να του επιδίδονται τα έξοδα επιμορφώσεως με τον όρο «νά ἀκολουθῇ νά διαδίδῃ εἰς τούς μαθητάς τά ὅσα μανθάνει». Μετά από χρόνια, ο Εκκλησιαστικός Επίτροπος του Λιβόρνο δηλώνει για τον δάσκαλο ότι «ὄχι μόνον τό Γένος εὐρίσκεται εὐχαριστημένον ἀπό τήν καλήν διαγωγήν καί ἐπιμέλεια, ἀλλά καί οἱ μαθηταί».

Βέβαια το «Γραικοί» που αυτοπροσδιορίζονται οι της κοινότητας μπορεί να μην είναι εύληπτο – σε κάποιους. Ας αναφερθή τί απευθύνει ο ηγούμενος Ισίδωρος στην Σύνοδο της Βασιλείας, το 1434, ως απεσταλμένος του Αυτοκράτορα:
«…καί μηδέν οἴεσθε μικρόν καί ἀδρανές τό Γραικῶν εἶναι γένος. ἀυτό μέν γἀρ ἴσως καθ’ ἑαυτό, χρόνους ἤδη συχνούς πολιορκηθέν, ὠλιγώθη τε καί ἐκακώθη, ἀλλ’οὐκ εἰς τέλος ἐξετρίβη. φυλλάτει γάρ ἐκ μέρους αὐτό Κύριος.
Πελοπόννησος τε γάρ ὅλη τῇ βασιλείᾳ Ῥωμαίων ὑπείκει καί Λῆμνος καί Ἴμβρος καί περί τήν Κωνσταντίνου τό πλεῖστον τῆς Θράκης μέρος. ἔτι δ’αὖ πλήν τῶν ἀρχῶν καί τινῶν τῶν ἐν τέλει Κέρκυρα πᾶσα, Κεφαλληνία, Ζάκυνθος, Ἰθάκη, Λευκάς, Ἤπειρος πᾶσα, Ἰλλυρικόν, Ἀχαΐα, Φωκίς, Βοιωτία, Ἀττική, Ἑλλάς, Μακεδονία, Θρᾴκη. Μυσία ἡ ἄνω, Μυσία ἡ κάτω, Εὔβοια, Κυκλάδες νῆσοι, Κρήτη, Ῥόδος, Κύπρος, Χίος, Λέσβος, ταῦτα πάντα Γραικῶν οἴκησις ἔστιν. καί πᾶσα δέ ἡ περί τήν Ἀσίαν ἀρχή πάντων βαρβάρων τά πλεῖστα Γραικοῖς ᾤκισται. εἰσί δ’αὖ καί Σύρων ἄθροισμα πλεῖστον. ἀλλά καί βασιλεῖαι παμπληθεῖς καί κατά γλῶτταν διάφοροι τῇ Γραικῶν ὑπείκουσι ἐκκλησίᾳ…».

«Ο Αγ. Γεώργιος των Γραικών, από μία κιονοστοιχία», Samuel Prout, 1824-29· [Chiesa di San Giorgio dei Greci] η Ελληνική Κοινότητα Βενετίας ιδρύθηκε το 1498 από τους απογόνους των προσφυγων της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης και από Έλληνες των βενετικών κτίσεων και είναι η αρχαιότερη κοινότητα της Διασποράς στην Δυτική Ευρώπη.

Ο περίλαμπρος και περικαλλής ναός του Αγ. Γεωργίου αναφέρεται στις ελληνικές πηγές της εποχής ως “των Γραικών”, “των Ρωμαίων” και “των Ελλήνων”. Ο Γεράσιμος Βλάχος, εν Βενετία μητροπολίτης Φιλαδελφείας, μάλιστα, στο λεξικό του (1659) παρουσιάζει τις τρεις λέξεις ως απολύτως συνώνυμες.

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.