Ο Εξισλαμισμός της Μικράς Ασίας: Μία κριτική στον θεόδωρο Ζιάκα

Ὁ Θεόδωρος Ζιάκας, σὲ διάφορα βιβλία του ( σύγχρονος μηδενισμός, σ. 234· Αὐτοείδωλον ἐγενόμην…, σ. 274) ἔχει ὑποστηρίξει τὴν ἄποψη ὅτι ὁ ἐξισλαμισμὸς τῶν Μικρασιατῶν ἦταν ἐθελοντικός γιατὶ, λέει, ἔχουμε τὴν ἀπουσία νεομαρτύρων κατὰ τὴ διάρκειά του. Φαίνεται ὅτι δὲν πρόσεξε μιὰ ὁλόκληρη σελίδα τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (τ. Θ΄, σ. 49) μὲ τὶς πόλεις καὶ περιοχὲς τῆς Μ. Ἀσίας ποὺ λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν, πολιορκήθηκαν, ἁλώθηκαν, τὶς πόλεις καὶ περιοχὲς τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι ὑπέστησαν σφαγές. Ὅλα ἔγιναν σχετικὰ εἰρηνικά, μὲ «τὴ δράση μιᾶς δερβισικῆςσουφικῆς οὐνίας», καὶ μὲ τὴν «πιὸ ὑποφερτὴ φορολογικὰ ζωὴ ὑπὸ τοὺς Τούρκους ἀπ’ ὅ,τι ὑπὸ τοὺς Βυζαντινούς».

Αὐτὰ τὰ ἐρντογανικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Θ. Ζιάκα εἶναι ἐσφαλμένα, ἕνα-πρὸς-ἕνα. Καταρχάς, ὁ Χριστιανισμὸς γινόταν στὴν τουρκοκρατούμενη Μικρὰ Ἀσία μὲ τὸ ζόρι ἀνεκτός· οἱ ἐπὶ ἴσοις ὅροις θεολογικὲς συζητήσεις μὲ Μουσουλμάνους ἦταν ἐπικίνδυνες ὅπως δείχνουν οἱ συζητήσεις τοῦ ἅγιου Γρηγόριου Παλαμᾶ μὲ Τούρκους, οἱ ὁποῖοι τὸν λιθοβόλησαν τελικά. Ὁ Θεόδωρος Βαλσαμῶν τὸν 12ο αἰώνα, κάνει λόγο γιὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑφίσταντο οἱ Χριστιανοὶ Μικρασιάτες προκειμένου νὰ τουρκέψουν: «ἀλλὰ καὶ σήμερον πολλοὶ ταῖς τῶν ἀθέων Ἀγαρηνῶν χερσὶν ἁλώσιμοι γενόμενοι, καὶ βασανιζόμενοιμὴ μέν, τὴν ἄθεον θρησκείαν τοῦ Μωάμεθ διόμνυνται» (βλ. Γ. Ράλλης – Μ. Ποτλῆς, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, Ἀθήνα 1854, τ. 4, σ. 247). Ἡ Ἄννα Κομνηνὴ κάνει λόγο γιὰ τὴν Μικρασία, ποὺ ποτιζόταν μὲ αἷμα χριστιανικό, μὲ τοὺς Μικρασιάτες ποὺ ἐξανδραποδιζόμενοι ὁδηγοῦνταν στὰ βάθη τῆς Ἀσίας, ἢ ἔμεναν στὴ Μ. Ἀσία ζώντας σὰν νὰ ἦταν σκλάβοι καὶ θρηνώντας τὰ χαμένα συγγενικά τους πρόσωπα. Ἐθελοντικὸς ὁ ἐξισλαμισμός, μᾶς λένε ὅμως!

Ξεχνᾶ ὁ Θ. Ζιάκας τὶς ἀκόμη καὶ κατὰ τὸν 14ο αἰ. ὕστατες ἀπελπισμένες προσπάθειες τῶν κατοίκων τῆς Βιθυνίας νὰ μὴν ὑποταγοῦν στοὺς «ἀνεκτικοὺς Ὀσμανούς», τὸ ὅτι κάμποσες πόλεις της ὑπετάγησαν μόνο λόγῳ λιμοῦ (ὅταν ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀφέθηκαν ἐπὶ μῆνες στὴν τύχη τους κι ἡ πόλη γέμισε πτώματα) κ.ο.κ. Σὲ κάθε περίπτωση, ὁ ἐθελοντικὸς ἐξισλαμισμὸς καὶ ἡ ἐθελοντικὴ ὑποταγὴ τῶν Μικρασιατῶν στοὺς Τούρκους εἶναι ἀστήριχτες ἀπόψεις. Ἀλλὰ κατὰ τὸν Ζιάκα φταῖν οἱ Δυνατοὶ καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἄτομο· γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ὑποβαθμίζει τὸν Τοῦρκο. Τὸ ἐπιχείρημα πολλῶν, ὅτι οἱ Σελτζοῦκοι δὲν σκόπευαν συνειδητὰ στὸν ἐξισλαμισμὸ τῶν Μικρασιατῶν, παραγνωρίζει τὸ γεγονὸς ὅτι ἐξαιτίας τῶν ἐπιδρομῶν, τῶν ἐξανδραποδισμῶν καὶ τῶν σφαγῶν ἀποκλειστικὰ σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν τῆς Μ. Ἀσίας κι ἐπειδὴ αὐτοὶ ἦταν Χριστιανοί, μόνη ἐπιλογὴ γιὰ νὰ ἔχεις μιὰ εἰρηνικὴ ζωὴ στὴ Μικρασία μετὰ τὸ 1176 (συμβολικὰ τὸ ἔτος αὐτό) ἦταν ὁ ἐξισλαμισμός. Ἄλλωστε, τὸ μένος τῶν γαζήδων ἐξηγεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι πολεμοῦσαν Χριστιανούς. Ἂν αὐτὸ λέγεται «ἐθελοντικὸς ἐξισλαμισμός», μᾶλλον ἔχουμε ἐσωτερικεύσει σὲ τέτοιο βαθμὸ τὶς ἀθλιότητες τῶν σημερινῶν Τούρκων, ὅτι ἔφερναν γαλήνη καὶ εἰρήνη στὶς περιοχὲς ποὺ κατακτοῦσαν, ὥστε δὲν ὑπάρχει καμμία ἐλπίδα σωτηρίας γιὰ μᾶς. Ἂς ἀπαντηθεῖ, λοιπόν: τὴν «ταραχὴ» καὶ τὴν «ἔλλειψη εἰρήνης» τὴν ἔφεραν ἀποκλειστικὰ οἱ Τοῦρκοι μὲ τὴν παρουσία τους, οἱ ὁποῖοι κατόπιν αὐτοπροβάλλονταν ὡς αὐτοὶ ποὺ θὰ ἐξασφάλιζαν τὴ «γαλήνη» σταματώντας τὶς βαρβαρότητές τους, μὲ ἀντάλλαγμα τὸν κεφαλικὸ φόρο καὶ τὴν ὑποταγὴ στὸ ἰσλαμικὸ κράτος. Ἄλλωστε, οἱ ἐπίσκοποι ἐγκατέλειπαν τὸ ποίμνιό τους, ὁπότε οἱ διωκόμενοι Χριστιανοὶ σιτίζονταν στὰ ἰσλαμικὰ θρησκευτικὰ ἱδρύματα τὰ ὁποία χρησιμοποιοῦσαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ποὺ εἶχαν ἁρπάξει οἱ Τοῦρκοι. Ἁρπαγὴ ἐθελοντικοῦ χαρακτήρα κι αὐτή;

Στὴν ἴδια γραμμή, τῆς ὑποβάθμισης τῆς ἐξωτερικῆς ἀπειλῆς, ὁ Ζιάκας θεωρεῖ (Αὐτοείδωλον ἐγενόμην, σ. 277) ὅτι οἱ Μικρασιάτες ἀντιδρώντας στὸν Χριστιανισμὸ τοῦ Ψελλοῦ καὶ τοῦ συγγραφέα τῆς Πασιφάης καὶ τοῦ ταύρου, «ἔγιναν Τοῦρκοι». Γιατί; Γιατὶ οἱ κακοὶ Δυνατοὶ καὶ οἱ κακοὶ «Χριστιανοὶ» ἑλληνίζοντες ἀηδίαζαν τοὺς «καταπιεσμένους Μικρασιάτες», ποὺ θαμπώθηκαν ἀπὸ τὸν «ἐξισωτισμὸ» καὶ τὴν «ἤπια φορολογία» τῶν Τούρκων. Ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς ἔχει δείξει πόσο «χαμηλὴ» δὲν ἦταν ἡ φορολογία τῶν Ὀθωμανῶν (βλ. Ὀσμανικὴ πραγματικότητα, τ. 2, σ. 218). Ἐννοεῖται ὅτι πρωτίστως, μὲ τὸν ἐξισλαμισμό τους, οἱ Μικρασιάτες γιγάντωναν τὴν χιονοστιβάδα  τῶν βαρβάρων ποὺ ἐπιβίωνε καθημερινὰ μὲ τὴν καθαγιασμένη ἁρπαγὴ καὶ λεηλασία σὲ βάρος τῶν «γκιαούρηδων» (συμμετεῖχαν ὑποχρεωτικὰ καὶ μή, στὶς ἐπιδρομὲς κατὰ τῶν πρώην ὁμοθρήσκων τους)· κι ἔτσι, ἐπέλυαν τὸ πρόβλημα τῆς αὐτοσυντήρησής τους μετακυλύοντας τὸ βάρος στοὺς ἐναπομείναντες χριστιανοὺς Μικρασιάτες οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ἐπέλεγαν τελικῶς νὰ ἀλλαξοπιστήσουν κ.ο.κ. οὕτως ὥστε τελικὰ οἱ Χριστιανοὶ ἔγιναν ἀσήμαντη μειονότητα στὴ Μ. Ἀσία.

Μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Θ. Ζιάκα μένει ἀνεξήγητο γιατὶ οἱ καλοκάγαθοι χριστοκεντρικοὶ Μικρασιάτες ἀγρότες (πού, φυσικά, δὲν γνώριζαν γραφὴ κι ἀνάγνωση, ὥστε νὰ «σοκαριστοῦν» μὲ τὴν Πασιφάη, οὔτε συναναστρέφονταν π.χ. στὸ Θέμα Ἀρμενιακῶν τοὺς ἑλληνομαθεῖς μορφωμένους τῆς Πόλης) ἀηδίασαν μὲ τοὺς ρωμαίους Δυνατοὺς φοροσυλλέκτες, ἀλλὰ δὲν ἀηδίαζαν μὲ τοὺς σεξουαλικὰ ἀνώμαλους, ἐξανδραποδιστές, αἱμοσταγεῖς καὶ κατὰ πολὺ χειρότερα / ἐπιδεικτικότερα χριστιανομάχους Τουρκομάνους ἐπιδρομεῖς. Ἡ αἰτία γιὰ τέτοιες ἐξηγήσεις εἶναι ἀλλοῦ: Πάσῃ θυσίᾳ πρέπει νὰ ἀναδειχτοῦν «τὰ κακὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ» (χριστιανικοῦ καὶ μή), ἄρα νὰ φανεῖ ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἁπλῶς ἔδρεψαν τοὺς καρποὺς τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς. Αὐτοείδωλον ἢ αὐτομαστίγωμα; Τί νὰ γίνει, ἀντιεθνικισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς ἐμφανιζόμενος ὡς προσωποκεντρικὸς Χριστιανισμός.

μικρασιάτες φεύγουν Ρωμανία

Οἱ Μικρασιάτες τοῦ 11ου αἰ. φεύγουν γιὰ νὰ γλιτώσουν τὶς τουρκικὲς ἐπιδρομές

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀντίτιμο τοῦ νὰ προτιμηθεῖ ἡ δημιουργία μιᾶς ὁλόκληρης θεωρίας a la «Παρακμὴ καὶ Πτώση τῆς δυτικῆς Ρώμης», ἀντὶ νὰ δεῖ κάποιος τὸ πολὺ ἁπλό, ὅτι στὸ Μαντζικὲρτ οἱ Ρωμαῖοι νικήθηκαν ἀπὸ μιὰ ξεκάθαρη προδοσία (τί πιὸ συνηθισμένο) τμημάτων τοῦ στρατοῦ, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Ρωμανὸς νικοῦσε καὶ καταδίωκε τὸν ἐχθρό (κλασσικὸ περιστατικὸ σὲ μάχες), κι ὄχι γιατὶ ἡ προσωποκεντρικὴ ζωὴ εἶχε ἀπορριφθεῖ καὶ δὲν ἦταν πιὰ καλοὶ Χριστιανοί. Ἀποδέχομαι σὲ ἕνα κάποιο βαθμὸ τέτοιες ἐξηγήσεις σὰν τοῦ Ζιάκα, ἀλλὰ εἶναι κατὰ πολὺ μικρότερος ἀπὸ ἐκεῖνον στὶς μεγάλες θεωρίες τοῦ παντός. Μιὰ κοινωνία διεφθαρμένη δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ στὰ πόδια της, καὶ καταρρέει στὸ πρῶτο χτύπημα. Ἀλλὰ τί πάει νὰ πεῖ διαφθορά; Μὲ «προσωποκεντρικά»-χριστιανικὰ μέτρα, οἱ πρῶτοι Τοῦρκοι ἦταν λιγότερο ἢ περισσότερο διεφθαρμένοι; Θαυμάστε ἀντικειμενικότητα ἠθικῶν κριτηρίων! Ὁ Θ. Ζιάκας θυμίζει λίγο τὸν Κοραῆ, ποὺ ἐπέμενε ὅτι ἐξαιτίας τῆς δικῆς μας ἔλλειψης Παιδείας μᾶς νίκησαν οἱ Τοῦρκοι. Δὲν ἀντιλαμβανόταν, ὁ Χριστιανός, ὅτι οἱ τοτινοὶ Τοῦρκοι ἦταν 1.000 φορὲς πιὸ «ἀπαίδευτοι» ἀλλὰ νίκησαν κατὰ κράτος τοὺς «πιὸ μορφωμένους» Ρωμαίους. Ὅτι δηλαδή, ἡ «Παιδεία» εἶχε τόσο ἀσήμαντο ρόλο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν Τούρκων, ὅσο εἶχε τὸ ἂν οἱ Βυζαντινοὶ τοῦ 11ου αἰώνα πραγμάτωναν «τὸ Πρόσωπο» καὶ τὸν «Φίλο».

Ὅταν κάνω λόγο γιὰ μιὰ “a la Παρακμὴ καὶ Πτώση τῆς δυτικῆς Ρώμης” ἔχω ἀκριβῶς κατὰ νοῦ τὴν δυτικοχριστιανικὴ ἐκείνη ὀπτικὴ ποὺ ἀνιχνεύει στὸν Μ. Κωνσταντίνο ἐκεῖνον ποὺ ἐγκαινιάζει τὴν «παρακμὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ» καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς πρωτοχριστιανικῆς αὐθεντικότητας, καὶ τὴν ὁποία ἀσπάζεται γράφοντας κάπου ὁ Θ. Ζιάκας (Αὐτοείδωλον ἐγενόμην, σσ. 288-289):

Μὲ τὴ γενίκευση τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, τυπικὰ ἐξαλείφθηκε ἡ διαφορὰ μεταξὺ Χριστιανοῦ καὶ μὴ Χριστιανοῦ….Ἡ ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ δὲν ἀντιστοιχοῦσε πιὰ σ’ αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι πρίν: μιὰ διαφορὰ ἀνθρωπολογικῆς τάξης [Οἱ ἰδιότητες χάρη στὶς ὁποῖες ὁ χριστιανισμὸς νίκησε, φαίνεται ὅτι ἄρχισαν νὰ τὸν ἐγκαταλείπουν μετὰ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἐπικύρωση τῆς νίκης του]…Ὁπότε, ἔπεσε τὸ σύνθημα: φεύγουμε στὴν ἔρημο γιὰ νὰ κρατήσουμε ἄσβεστη τὴ φλόγα τοῦ χριστιανικοῦ ἰδανικοῦ. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἐνῶ ἡ χριστιανικὴ γνησιότητα ἀναγκάστηκε νὰ καταφύγει στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν θανάσιμο καθεστωτικὸ ἐναγκαλισμὸ καὶ τὴ συνεπαγόμενη ἐξουσιαστικὴ σκλήρυνση, ἐμεῖς, οἱ πανάσχετοι μιλᾶμε σήμερα γιὰ «συναλληλία» Ἐκκλησίας καὶ Αὐτοκρατορίας.

Ὅπως λοιπὸν ἡ προτεσταντικὴ «κωνσταντίνεια παρακμὴ» (καὶ τοὺς Προτεστάντες ἐνοχλεῖ ὁ νηπιοβαπτισμός, γιὰ ἄλλους λόγους βεβαίως) ἔτσι καὶ ἡ νεορθόδοξη «ἐξουσιαστικὴ σκλήρυνση». Φυσικά, ὁ «ὀρθόδοξος ἀντιεξουσιασμός» εἶναι τελείως ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς βυζαντινῆς καὶ τῆς ρωμαϊκῆς περιόδου ἀποδέχονταν ὡς αὐταπόδεικτη καὶ δίκαιη τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ βασιλιᾶ. Τυραννία ἦταν ἡ ὑπέρβαση τῆς ἐξουσίας πέρα ἀπὸ κάποια γενικῶς ἀποδεκτὰ ἠθικά, παραδοσιακὰ κ.ἄ. ὅρια, σχετικὰ ἀσαφή. Ἡ σημερινὴ προβολὴ ἑνὸς ἀναρχίζοντος νεορθοδοξισμοῦ στὰ μυαλὰ τῶν τοτινῶν «Προσώπων-Χριστιανῶν» ἀλλὰ καὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐσφαλμένη. Ὁ Ζιάκας ξεχνᾶ ὅτι κατὰ τὸν Χρυσόστομο τὸν 4ο αἰ. καὶ κάποιους Δυτικοὺς τὸν 12ο αἰ., τὸ Βυζάντιο ἦταν τὸ κράτος ἐκεῖνο ποὺ ἀπέτρεπε τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου -γι’ αὐτὸ φαντάζεται ὅτι «εἴμαστε πανάσχετοι», διότι βλέπει τὰ πάντα μέσα ἀπὸ τὶς δημοκρατικὲς σημερινὲς ἀντιλήψεις περὶ κακοῦ ἐξουσιασμοῦ κ.λπ. κ.λπ. Λίγος Ν. Ματσούκας ἐδῶ εἶναι ἀπαραίτητος, γιὰ νὰ κατεβοῦμε λίγο ἀπὸ τὰ σύννεφα (Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας, σ. 395):

Πλεῖστοι ὅσοι ἠθικιστές –ὡς θανάσιμη ἁμαρτία μετὰ τὸν ἔρωτα θεωροῦν τὴν ἐξουσία– ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀναγνώριση αὐτὴ [τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν ρωμαϊκὴ ἐξουσία] σήμαινε καὶ τὴν παρακμὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐπειδὴ μήτε μανιχαϊστικὰ μήτε ἠθικιστικὰ κρίνω τὴν ἱστορία, ἀπὸ δῶ καὶ πέρα βλέπω τὴ χρυσὴ ἐποχὴ τῆς Χριστιανοσύνης. Καὶ βέβαια στὴν προκείμενη περίτπωση τὸ ζητούμενο εἶναι τί ἔχει παραγάγει ὡς πνευματικοὺς καρποὺς καὶ πολιτιστικὰ ἀγαθὰ ἡ χαρισματικὴ κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἔπειτα ποιὰ ἐξουσία ἄσκησε –ἂν ἦταν μπορετὸ νὰ ἀσκήσει– καὶ πόση ἱστορικὴ κακοήθεια περιέβαλε τὴν πορεία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Οἱ ἀσκητικὲς τάσεις προϋπῆρχαν τῆς «κωνσταντίνειας-θεοδοσιανῆς ἐκκοσμίκευσης». Οἱ πρῶτοι ἀναχωρητὲς ἀνιχνεύονται πρὶν ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ (μέσα 3ου αἰ. στὴν Αἴγυπτο). Ἡ θεώρηση τοῦ μοναχισμοῦ ὡς κινήματος διαμαρτυρίας γιὰ τὴ θεσμοποίηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πλέον ξεπερασμένη –γιατὶ ἁπλούστατα τὰ ἰδεώδη του ἦταν κυρίαρχα στὴν Ἐκκλησία πολὺ νωρίτερα ἀπὸ τὸν 4ο αἰ., ἀλλὰ καὶ γιατὶ στὶς τάξεις τῶν μοναχῶν τοῦ 4ου αἰ. συνυπῆρχαν ἀγρότες, διανοούμενοι, ἄρχοντες καὶ κάθε καρυδιᾶς καρύδι, μὲ τοὺς δικούς του λόγους καθένας νὰ γίνει μοναχός. Τόσο ξεπερασμένη, ὥστε ὁ Χρυσόστομος ὑποστηρίζει τὰ γνωστά (καὶ χιλιοειπωμένα ἐδῶ), ὅτι καὶ στὴν κοινωνία μέσα μπορεῖς νὰ ἁγιάσεις, ἔχοντας γυναίκα καὶ παιδιά.

Καὶ κερατάς, καὶ δαρμένος, νά ἡ ἐξήγηση ποὺ προτείνεται. Ἀντιστρέφεται ἡ σειρὰ τῶν αἰτιῶν γιὰ τὴν πτώση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Οἱ Κακοὶ Ἄλλοι (Τοῦρκοι κ.ἄ.) δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὸ κακὸ τμῆμα τοῦ ἑαυτοῦ μας τὸ ὁποῖο αὐτονομήθηκε, ἀλλιῶς εἴτε δὲν ὑπῆρχαν εἴτε ἦταν ἄκακοι. Λὲς καὶ οἱ Ἄραβες, οἱ ἀνέκαθεν ἐκτὸς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ τὴν τάραξαν στὶς εἰσβολές, ἦταν δημιούργημα τῶν Ἑλλήνων. Δὲν εἶναι, ἄρα (!), ὅτι οἱ Τοῦρκοι, οἱ Ἄραβες, ἀλλὰ καὶ οἱ Λατίνοι, διέπραταν πράξεις βαρβαρότητας σύμφωνα μὲ τὸ χαμηλὸ πολιτισμικό τους ἐπίπεδο: εἶναι οἱ Ἕλληνες  στοὺς ὁποίους ἐπιρρίπτεται ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν παγκόσμιας σημασίας καταστροφὴ αὐτήν. Σ’ αὐτοὺς πρέπει νὰ ἐπικεντρώσει κάποιος τὴν προσοχή του. Οἱ ἄλλοι εἶναι σὰν τὰ ἄτακτα μωρὰ ἢ ἐφήβους, τὰ συγχωρεῖ καθένας. Ἀναμενόμενα, ἄρα(!) φυσιολογικὰ φέρονταν.

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ

, , , , , , , , , ,

1 thought on “Ο Εξισλαμισμός της Μικράς Ασίας: Μία κριτική στον θεόδωρο Ζιάκα

  1. Καλησπέρα σας.Μ’ενδιαφέρει η πρώτη περίοδος της συνάντησης του Χριστιανισμού με τη ρωμαϊκή κρατική εξουσία.Θα προσθέσω στην επιχειρηματολογία σας δύο ακόμα στοιχεία.Πρώτο ότι όλοι οι υπόδουλοι λαοί,και φυσικά ο ρωμαϊκός,είχαν δεί στο πετσί τους γιά αιώνες,ότι η Δημοκρατία ήταν αναποτελεσματική,όχι μόνο γιά την εθνική τους ολοκλήρωση,αλλά και γιά την οικονομική επιβίωση τόσο των οικογενειών,όσο και των ατόμων.Πρώην φανατικοί οπαδοί της Δημοκρατίας,είδαν ότι είναι προτιμητέα η αυτοκρατορία με όλα τα οικογενειακά σκάνδαλα και τους φόνους των μελών της εκάστοτε βασιλικής οικογένειας.Γιατί;Γιατί στην Αυτοκρατορία, Ρωμαϊκή η Βυζαντινή,υπήρχε σταθερότητα,είχε επιτευχθεί σχετική ειρήνη με την τεράστια πολεμική μηχανή,ενότητα στις συγκοινωνίες μέσα από ένα επεκτεινόμενο οδικό δίκτυο,καλυτέρευση των συνθηκών ζωής μέσα από ένα τεράστιο δίκτυο υδραγωγείων κλπ.Σε όλα αυτά τα υλικά στοιχεία,προστέθηκε και το ηθικοπνευματικό στοιχείο της κοινής πίστης.Η βαθμιαία διατύπωση των χριστιανικών δογμάτων,οριοθετούσε τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό,ως ένα τεράστιο επίτευγμα των παραγωγικών δυνάμεων,που είχαν αναπτύξει ένα νέο επίπεδο παραγωγικών σχέσεων,με την απελευθέρωση των δούλων.
    Οι κατά καιρούς ντεσπεράντος αιρετικοί όπως αρειανοί,νεστοριανοί,σαβελλιανοί,παυλικιανοί,μονοφυσίτες κλπ.που έβγαιναν από το σώμα της ορθόδοξης Εκκλησίας,επειδή αναιρούσαν στην πράξη την παραπάνω σύζευξη,συμμαχούσαν πάντα με εξωτερικούς εχθρούς,γιά να συνδέσουν την πίστη τους με ένα οποιοδήποτε κρατικό μόρφωμα ή δομή,γονιμοποιούσαν τις δικές τους παραδόσεις σε τέτοιο πολεμικό επίπεδο,που δεν ξεχνούσαν ακόμα και τα δισέγγονά τους,το αρχικό εξωπέταγμά τους από την αρχική κοινή κλίνη της Αυτοκρατορίας.Αυτήν πάντα ονειρεύονταν να καταχτήσουν,εκεί κατέληγαν όλες οι επιδρομές,με αποκορύφωμα την τελευταία του Μωάμεθ του Β’του Πορθητή.
    Τέλος,πέρα από το διαρκές αυτομαστίγωμα γιά προδότες κάθε εποχής,υπάρχει και η φυσιολογική ανικανότητα ενός τεράστιου κράτους ν’αντέχει πλήθος πιέσεων γιά χίλια και πλέον έτη.Αλίμονο,ζητάμε ευθύνες από τους προγόνους μας,όταν πλοήγησαν ένα τεράστιο πλοίο μέσα από ποικίλες φουρτούνες επιδρομών ποικίλων εχθρών γιά δέκα αιώνες!Ξεχνάμε τη βυζαντινή εποποιία των Μακεδόνων αυτοκρατόρων και κυρίως του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου,που αμφισβήτησαν στην πράξη ένα καθεστώς απραξίας και ήττας επέτρεπε να είναι σλαβοβουλγαρική η ελληνική χερσόνησος γιά δύο αιώνες,ενώ στη θάλασσα αλώνιζαν οι Άραβες;Αυτό είναι ανατροπή της παράδοσης που είχε δημιουργήσει γιά αιώνες η ανεκτικότητα των Βυζαντινών,η οποία και φυσικά αποτελούσε νέα δημιουργημένη παράδοση γιά τη γενιά εκείνης της εποχής.Αυτήν,την ανέτρεψαν οι Φωκάς,Τζιμισκής και Βουλγαροκτόνος.
    Η κάθε γενιά,όταν δεν παρασύρεται από έωλα συνθήματα και παραδόσεις,επιλέγει ακόμα και τον πόλεμο,τη μάχη και το θάνατο,γιά να εξέλθει από ένα χρόνιο τέλμα γιά να βγάλει εκείνη το φίδι από την τρύπα ,όπως παλιά ο Μεγαλέξαντρος κι όχι ν’αφήνει τη δουλειά στους Ευρωπαίους.Εκείνοι θα είναι μόνιμα διχασμένοι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.