Ο Καίσαρ υποττάσει τους Ενετούς: Μία κρίσιμη στιγμή του Γαλατικού πολέμου

Τον χειμώνα του 57/56 π.Χ, οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις είχαν μειώσει την ισχύ της Τριανδρίας Καίσαρα, Κράσσου και Πομπηίου. Ο Κικέρων είχε επιστρέψει από την Μακεδονία και η σύγκλητος εκμεταλλευόμενη την αμοιβαία αντιπάθεια μεταξύ Πομπηίου και Κράσσου είχε μεταστρέψει την κατάσταση υπέρ της. Έτσι ο Καίσαρας μετά την υποταγή των Βέλγων άφησε τις οκτώ λεγεώνες του να διαχειμάσουν στην βόρεια Γαλατία και επέστρεψε στην Ιταλία. Στη πόλη Λούκα της Ετρουρίας οι τρεις άνδρες ανανέωσαν τελικά τον συνασπισμό τους και συμφώνησαν ο Πομπηίος και ο Κράσσος να διεκδικήσουν την υπατεία του έτους 55 π.Χ και να προωθήσουν ψηφίσματα υπέρ του ελέγχου αρκετών επαρχιών από την Τριανδρία για τα επόμενα πέντε έτη. Ο Καίσαρας θα διατηρούσε τις δύο Γαλατίες και το Ιλλυρικό, ο Πομπηίος θα αναλάμβανε την διοίκηση των δύο Ισπανιών (Citerior και Ulterior) και ο Κράσσος την Συρία.

Στο μεταξύ στην Γαλατία κυκλοφορούσαν έντονες φήμες ότι ο Καίσαρας θα εισέβαλε και στην Βρετανία, που είχε καταστεί ορμητήριο και καταφύγιο πολλών Γαλατών αντιστασιακών. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε όμως μονιμότερη ρωμαϊκή εγκατάσταση και κατοχή στις βόρειες γαλατικές ακτές, ενώ το εξαιρετικά επικερδές εμπόριο μεταξύ των δύο ακτών της Μάγχης, χάρη στο οποίο είχαν πλουτίσει οι βόρειοι γαλατικοί λαοί,θα περνούσε στον έλεγχο της Ρώμης. Έτσι οι Ενετοί, η ισχυρότερη φυλή της περιοχής, επαναστάτησαν και συνέλαβαν τους Ρωμαίους που βρίσκονταν στην χώρα τους· στη συνέχεια απαίτησαν από τον Πόμπλιο Κράσσο, υποδιοικητή του Καίσαρα και υιό του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, την ανταλλαγή των αιχμαλώτων με τους ομήρους που του είχαν παραδώσει ως εγγυητές. Παρόμοια συμφέροντα με τους Ενετούς είχαν και οι άλλες επτά ναυτικές γαλατικές φυλές, οι Οσίμιοι, Κοριοσολίτες, οι Ούνελλοι, οι Ληξόβιοι, οι Καλήτοι, οι Μορίνοι και οι Μενάπιοι, οι οποίοι σχημάτισαν συνασπισμό με τους Ενετούς και κάλεσαν και ενισχύσεις από τη Βρετανία.

Σύντομα ολόκληρη η χώρα βρέθηκε σε επαναστατικό αναβρασμό, καθώς και οι Βέλγοι φαίνονταν έτοιμοι να ξεσηκωθούν, ενώ οι Γερμανοί διενεργούσαν πάλι επιδρομές δυτικά του Ρήνου. Έτσι την άνοιξη του 56 π.Χ ο Καίσαρας επέστρεψε εσπευσμένα από τη Ρώμη, όπου μαινόταν ακόμα η πολιτική αντιπαράθεση με τη σύγκλητο, για να συντονίσει τους στρατηγούς του. Αφού διαίρεσε τις δυνάμεις του σε πέντε τμήματα, έστειλε τον Λαβιηνό στην χώρα των Τρεβήρων, ώστε να ελέγχει τους Βέλγους και τους Γερμανούς· ο Σαβίνος με τρεις λεγεώνες εισέβαλε στις χώρες των Κοριοσολιτών, των Ουνέλλων και των Ληξόβιων για να τους εμποδίσει να ενωθούν με τους Ενετούς· ο Κράσσος στάλθηκε με μια λεγεώνα, κοόρτεις συμμάχων και κελτικό ιππικό να επιδράμει στη χώρα των Ακουϊτανών (σημερινή νοτιοδυτική Γαλλία), ενώ ο ίδιος ο Καίσαρας επικεφαλής δύο λεγεώνων εισέβαλε στην Ενετία.

Σύντομα όμως διαπίστωσε πως τα ενετικά φρούρια βρίσκονταν εξ’ολοκλήρου σε παράκτια νησιά ή σε απόκρημνα ακρωτήρια και, όταν οι Ρωμαίοι προσπαθούσαν να τα καταλάβουν, τα ενετικά πλοία είτε παρενοχλούσαν τις πολιορκητικές επιχειρήσεις είτε μετέφεραν ενισχύσεις και πρόσφυγες από το ένα οχυρό στο άλλο. Αν και οι Ρωμαίοι κατάφεραν να εκπορθήσουν μερικά, ήταν σαφές πως χωρίς την παρουσία δικού τους στόλου δεν θα κατάφερναν σημαντικά αποτελέσματα. Έτσι ο Καίσαρας έδωσε εντολή για τη ναυπήγηση πολεμικού στόλου. Ναυπηγοί και τεχνίτες από τη Ναρβωνησία, πιθανότατα στην πλειοψηφία τους Έλληνες από τη Μασσαλία και τις αποικίες της, μεταφέρθηκαν άμεσα στις εκβολές του Λίγηρα στον Ατλαντικό και ναυπήγησαν γαλέρες που το καλοκαίρι έπλευσαν υπό τον ναύαρχο Δέκιμο Βρούτο προς την Ενετία. Σε ναυμαχία που έλαβε χώρα στην Αρμορική, ο ενετικός στόλος συνετρίβη. Τα ρωμαϊκά πληρώματα, χρησιμοποιώντας μακριά κοντάρια στα οποία είχαν προσαρμόσει δρέπανα και γάντζους, έκοβαν τα ξάρτια των ενετικών σκαφών· καθώς τα τελευταία ήταν ποντοπόρα σκάφη μη εξειδικευμένα για ναυμαχίες και δεν διέθεταν κουπιά, έμεναν κατ’αυτό τον τρόπο ακυβέρνητα. Έπεφταν έτσι εύκολα θύματα των ρωμαϊκών γαλέρων, οι οποίες τα πλεύριζαν και αποβίβαζαν σε αυτά τους πεζοναύτες λεγεωναρίους τους. Μια νηνεμία μάλιστα που επικράτησε την κρίσιμη στιγμή και εμπόδισε τα εναπομείναντα πλοία των Ενετών να διαφύγουν, ολοκλήρωσε την καταστροφή.

Ως συνέπεια της ήττας τους στην θάλασσα, ο αφανισμός των Ενετών υπήρξε σχεδόν ολοκληρωτικός. Οι παραθαλάσσιες πόλεις και τα οχυρά τους ισοπεδώθηκαν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εξανδραποδίστηκε. Την ίδια ώρα ο Σαβίνος υπέτασσε τους Κοριοσολίτες, τους Ουνέλλους και τους Ληξόβιους, ενώ ο Λαβιηνός απέκρουσε τους Γερμανούς επιδρομείς. Στην Ακουιτανία ο Κράσσος, αν και υστερούσε αριθμητικά έναντι των ουασκονικής καταγωγής κατοίκων που είχαν ενισχυθεί και με Κανταβρούς Κελτίβηρες από την ελεύθερη ακόμα βορειοδυτική Ιβηρική, κατάφερε να τους υποτάξει παρά τις αρχικές δυσκολίες κερδίζοντας τον θαυμασμό και την εκτίμηση του Καίσαρα. Μέχρι τον χειμώνα του 56/55 π.Χ μόνο οι βελγικής καταγωγής Μενάπιοι και Μορίνοι εξακολουθούσαν να αντιστέκονται. Θα υποτάσσονταν όμως και αυτοί το επόμενο έτος από τον Λαβιηνό.

Το 55 π.Χ τον Καίσαρα θα απασχολούσαν η απόκρουση των Ουσιπετών και Τεγκτέρων Γερμανών και μια τιμωρητική εκστρατεία κατά των φυλών της ανατολικής πλευράς του Ρήνου. Mέχρι το τέλος του καλοκαιριού ολόκληρη η Γαλατία φαινόταν να έχει υποταχθεί και ο Καίσαρας ετοιμαζόταν για την πολυαναμενόμενη εκστρατεία κατά της Βρετανίας. Δεν επρόκειτο βέβαια παρά για την νηνεμία πριν την καταιγίδα…

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.