Ο Μίκης Θεοδωράκης για τον Μεταξά, την ΕΟΝ και το ΕΑΜ

Για τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά (Ιανουάριος 1941)

“Έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Εμείς πήγαμε, όχι στην μητρόπολη, αλλά σε μία πιο μικρή στην Τρίπολη. Ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά που από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά”.

Για την αγωγή των Ελλήνων και την ΕΟΝ

“Τότε υπήρχε η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας. Το κακό δεν είναι ότι ήταν αντικομμουνιστική, δεν είχαμε ακούσει καν το όνομα κομμουνισμός. Εκείνο το οποίο μας γέμιζε το μυαλό είναι ότι δημιουργούμε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό (ο δεύτερος είναι ο Βυζαντινός και ο πρώτος ο αρχαίος Ελληνικός). Ήταν εθνικισμός με την καλή έννοια, γιατί δεν μας έλεγαν να πάμε να φάμε τους Τούρκους και τους Βουλγάρους, δεν ήταν εθνικισμ΄ςο επιθετικός. Ήταν εθνικισμός αναβίωσης της παλιάς αίγλης.

Και για αυτό νομίζω ότι εκεί οφείλεται το ΟΧΙ όλου του λαού το 1940 αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε ο λαός στον πόλεμο. Να βλέπεις να κατεβαίνουν με τα τραίνα από τα χωριά τα παιδιά, αγκαλιά με τις μάνες, να τα φιλάνε και να λένε “με τη νίκη”! Και όχι αυτά τα αναφιλητά που κάνουν οι κυρέις μπροστά στα στρατόπεδα – πάνε τα παιδιά τους να υπηρετήσουν στο στρατό 8 μήνες και ωρύονται. Εκεί αυτή η χωριάτα έλεγε “με τη νίκη, για την Ελλάδα”!

Συνέντευξη στην Έλενα Ακρίτα – Μετά το 01:11:00

“Εμείς δεν ξέραμε ποιος είναι ο Μεταξάς, ξέραμε ότι είναι ένας πρωθυπουργός. Ο πατέρας μου που ήταν βενιζελικός δεν μιλούσε ποτέ για το Μεταξά γιατί φοβόταν, ήταν και θύμα του Μεταξά, αυτά τα λέγαν οι μεγάλοι. Σε εμάς τους μικρότερους μας μιλούσαν [στην ΕΟΝ] για την πατρίδα, δεν ξέραμε καν την λέξη κομμουνισμός. Μια φορά που μου είπαν να μιλήσω κατά του κομμουνσμού, στην Γ’ Γυμνασίου, πρώτη φορά ακούγαμε αυτήν την λέξη… Τότε ήμασταν μέσα στην πατριδολατρεία, ο πατέρας μου ήταν εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους. Όταν εκείνοι βομβάρδισαν την Έλλη, ξεσηκώθηκε κατά των Ιταλών όλος ο Ελληνικός λαός…

Διψούσα τότε να πάω να πολεμήσω κατά των Ιταλών. Ο Μεταξάς είπε όχι, η κυβέρνηση είπε όχι, μαζί κι εγώ. Στο σπίτι μας είχαμε έναν ταγματάρχη από την Αλβανία, δεν έλεγε αντίσταση, ο πατέρας μου δεν έλεγε αντίσταση. Ξαφνικά βλέπω έναν κομμουνιστή να λέει αντίσταση. Πάλεψα πολύ για αυτό. Όταν τους είδα λοιπόν στη διαδήλωση να βγαίνουν πρώτοι, να τρώνε ξύλο πρώτοι και μες τη φυλακή, τότε λέω κάτι άλλο είναι. Πήγα με το ΕΑΜ, τους κομμουνιστές, γιατί αυτοί ήταν πρωτοπόροι για να ελευθερωθεί η πατρίδα”.

“Εμείς σα νέοι κομμουνιστές δεν ξέραμε ούτε για τον Τίτο, τον τσαουσέσκου, τον Στάλιν. Αυτό που ξέραμε είναι ότι μαζί με το ΕΑΜ θα φτιάχναμε μια νέα πατρίδα όπως την θέλαμε. Και αυτό που θέλαμε εμείς, όπως το λέγαμε εμείς, δεν ήταν πολύ μακριά από το όραμα της Τροιζηνίας, του Μακρυγιάννη, του Καραϊσκάκη, του Κολοκοτρώνη, που ήταν πάντοτε ήρωες μέσα μας αυτοί, του Παλαμά – μεγάλος εθνικός ηγέτης – του Βενιζέλου.”

, , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.