Πανεπιστήμια ιδιωτικά και μη

Γράφει ο Δημήτριος Ντόικος

Εδώ και αρκετά χρόνια λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα η συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μία συζήτηση που όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες παίρνει διαστάσεις πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αναγκάζοντας αρκετούς μάλλιστα να απέχουν από την συζήτηση φοβούμενοι μήπως άθελά τους χρωματιστούν πολιτικά ή κομματικά. Η αλήθεια όμως είναι ότι κάποτε θα έπρεπε να ξεκινήσει ένας πραγματικός διάλογος, ο οποίος θα λαμβάνει υπόψιν του όλες τις διαστάσεις του προβλήματος αυτού, αλλά και τις γενικές συνθήκες υπό τις οποίες αντανακλάται αυτό το πρόβλημα στην χώρα μας.

Το ισχύον καθεστώς στην Ελλάδα, υπέρ και κατά.

Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματος, η Παιδεία ορίζεται ως βασική αποστολή του κράτους. Η ανώτατη εκπαίδευση θα παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Τελούν υπό πλήρη αυτοδιοίκηση, τίθενται όμως υπό την εποπτεία του κράτους, ενώ οι καθηγητές τους αναγνωρίζονται ως δημόσιοι λειτουργοί. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, η ύπαρξη ιδιωτικού πανεπιστημίου στην χώρα καθίσταται αδύνατη. Η διάταξη αυτή είναι προιόν των μετεμφυλιακων συνθηκών, το ίδιο το άρθρο έχει τις ρίζες του στο 1952, όταν και υπήρξε ανάγκη να τεθούν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα υπό την κρατική κηδεμονία, προκειμένου να προάγουν συγκεκριμένα πρότυπα και αξίες στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Έως τότε δυνατότητα ιδιωτικής εκπαίδευσης πανεπιστημιακού επιπέδου υπήρχε, κατοχυρωμένη σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1911, καρποί του οποίου υπήρξαν τα πανεπιστήμια Παντειου, και Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, το σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Η κρατική κηδεμονία ενισχύθηκε περαιτέρω με το άρθρο 16 του 1975, όπου τα ΑΕΙ γίνονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Χώρος για τρίτο δεν προβλεπόταν. Τουλάχιστον όχι μέχρι να αλλάξουν οι εποχές, και να αναγκαστεί η Ελλάδα να συμμορφωθεί με τις γενικές αρχές της ΕΕ. Η οποία δεν θέλει μεν να παρεμβαίνει στην εσωτερική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος μιας χώρας, επιθυμεί όμως την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, επαγγελμάτων, και αξιών. Το οποίο συνεπάγεται και τίτλους σπουδών οι οποίοι δεν προέρχονται από δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της αλλοδαπής αλλά παρόλα αυτά είναι αναγνωρισμένοι από τιις αρμόδιες αρχές της χώρας όπου εκδόθηκαν.

Στα υπέρ της ισχύουσας κατάστασης μπορούν να τεθούν η ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία όλων των πανεπιστημιακών τμημάτων, χωρίς στοχευμένης υστέρησης ή και παραμέλησης κάποιων, ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών που συμβαδίζει με τα διεθνή πρότυπα, παίρνει μέρος σε διεθνή ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα μέσω συνεργασιών και κονδυλίων, δωρεάν παροχής παιδείας σε όλους τους πολίτες, και άμμεση αναγνωρισιμότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Στα κατά του ισχύοντος συστήματος εν Ελλάδι αναφέρονται η έλλειψη αξιοκρατίας στα πανεπιστήμια, η προώθηση ημετέρων, η συγκάλυψη οικονομικών και άλλου είδους ατασθαλιών, η αδιαφάνεια στην χρήση και διανομή των κονδυλίων που δίνονται από την ΕΕ ή από το κράτος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός οδηγεί πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα στην απαξίωση στην συνείδηση πολλών, στον πνευματικό και ερευνητικό μαρασμό, αλλά και στον ευρύτερο οικονομικό μαρασμό της χώρας, η οποία θα μπορούσε να ευεργετηθεί κατα πολύ από μία σοβαρή ανάπτυξη της έρευνας στα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα. Από την άλλη, η οικονομική κατάσταση πλέον είναι πολύ δυσχερής, μιας και ο κρατικός μηχανισμός μπορεί να διαθέσει όλο και λιγότερα χρήματα στα πανεπιστήμια, ενώ οι πλείστες οργανωτικές και όχι μόνο αδυναμίες των πανεπιστημίων τα δυσκολεύει από το να μπορούν να απορροφήσουν ερευνητικά κονδύλια ή και να συμμετάσχουν σε πανευρωπαικά ερευνητικά προγράμματα. Ακόμη περισσότερο δυσχεραίνουν την κατάσταση αυτή και τα διάφορα οικονομικά σκάνδαλα και ατασθαλίες που έχουν αποκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα, οι οποίες απαξιώνουν ακόμη περαιτέρω την εικόνα του πανεπιστημιακού μας συστήματος σε Ελλάδα και εξωτερικό. Μόνο η απαρίθμηση των σκανδάλων που ταλανίζουν εδώ και χρόνια το ΑΠΘ είναι ενδεικτικό δείγμα της καταστάσεως που επικρατεί. 25 εκατομύρια για απαλλοτρίωση αγροκτήματος του Πανεπιστημίου, πετρέλαιο που κατέληγε στα σπίτια καθηγητών, παιδικά πάρτυ που πληρώνοταν από χρήματα του Πανεπιστημίου, στημένα προγράμματα μεταπτυχιακών στα τμήματα Φιλοσοφίας και Φιλοσοφικής Σχολής με πρόσωπα που υποδείκνυαν οι φοιτητικές παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ το 2009, υπερτιμολογημένες πωλήσεις ιατρικών υλικών σε νοσοκομεία από πανεπιστημιακούς γιατρούς οι οποίοι καταδικάστηκαν σε 11 και 13 χρόνια φυλάκισης αλλά αφεθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση 15.000€!!!!!!, σκάνδαλο 142.000€ για 45 μέρες φύλαξης της φοιτητικής λέσχης, φοροδιαφυγή 37 εκατομυρίων αναφορικά με την διαχείρηση του ΕΛΚΕ (Ειδικός λογαριασμός κονδυλίων έρευνας), σκάνδαλο όπου τα συνεργεία καθαρισμού αμοίβοταν με 32.000€ την ημέρα για καθαρισμό του πανεπιστημιακού χώρου, όταν το ίδρυμα δεν είχε χρήματα να πληρώσει την ΔΕΗ!!!!!, ο κατάλογος είναι μακρύς ακόμη, και όλα δείχνουν ότι η διαφθορά κατοικεί στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια. Ανάλογα δυστυχώς σκάνδαλα οικονομικής διαφθοράς έχουμε και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, που ξεκινάνε από καταγγελίες για υπεξαίρεση 2 εκκατομυρίων Ευρώ από επιδοτούμενο από την ΕΕ πρόγραμμα διαστημικής έρευνας, μέχρι σκάνδαλο αδιαφανούς ανάθεσης κηλικίων σε συγγενικά πρόσωπα πανεπιστημιακών, και η Δικαιοσύνη έχει ακόμη δρόμο….

Είναι φανερό λοιπόν ότι ο πανεπιστημιακός μας χώρος πάσχει από έλλειψη διαφάνειας, πράγμα που είναι και η ρίζα του κακού για όλα τα κακώς κείμενα στον χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης στην χώρα μας.

Η εμπειρία των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Ακουθώντας το πρότυπο λειτουργίας του ιακωβινικού κράτους όπως αυτό θεμελιώθηκε από την Γαλλική επανάσταση, η παιδεία στην ηπειρωτική Ευρώπη, μεσαία και ανώτερη, είναι δημόσια. Τα πανεπιστήμια λειτουργούν λίγο πολύ στα ίδια πλαίσια που λειτουργούν και τα ελληνικά. Ο τομέας της ιδιωτικής εκπαίδευσης χαίρει ελλάχιστης εκτίμησης, θεωρείται συνήθως ως το καταφύγιο των αποτυχημένων και των κακών μαθητών ή των κακομαθημένων πλουσιόπαιδων, και εν πολλοίς η εκτίμηση αυτή έχει βάση. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ευρώπη δεν απαγορεύονται, η απόκτηση όμως ενός τίτλου σε αυτά δεν εξισώνεται με την αυτή απόκτηση σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, στην αγορά εργασίας θεωρείται βήτα κατηγορίας δίπλομα, ενώ τα ίδια τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι υποχρεωμένα για την επιβίωσή τους να συντηρούν μόνο τμήματα που ανταποκρίνονται στην αγορά εργασίας, αφήνοντας κατά μέρος τμήματα σπουδών που δεν εγγυώνται άμμεση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, και κατ επέκταση ελλάχιστο ενδιαφέρον βρίσκουν στους υποψήφιους φοιτητές. Τμήματα όπως αυτά των ανθρωπιστικών ή καλλιτεχνικών σπουδών λείπουν παντελώς. Ο μόνος δρόμος επιβίωσης τους είναι η διασύνδεσή τους με εταιρίες με τις οποίες φέρνουν σε επαφή τους φοιτητές τους εν είδει μαθητείας σε αυτές κατά την διάρκεια των σπουδών τους. Κατά τον τρόπο αυτόν τα μόνα τμήματα σπουδών που συμφέρει να υπάρχουν είναι αυτά των Οικονομικών, Υπολογιστών, Ιατρικής, Σύγχρονης Τεχνολογίας, Ντιζάιν, Ψυχολογίας. Η εξάρτησή τους από τα δίδακτρα των φοιτητών τα μετατρέπει άμμεσα σε κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδρύματα, πράγμα που φέρνει την παρουσία τους σε άμμεση αντίθεση με την παγιωμένη νοοτροπία περί παροχής παιδείας στην Ευρώπη.

Διαφορετική είναι η αντίληψη στις Αγγλοσαξωνικές χώρες, Βρεττανία και ΗΠΑ. Στην Βρεττανία υπάρχει παράδοση αιώνων στον χώρο των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ στις ΗΠΑ, τόσο η συνέχιση της βρεττανικής παράδοσης, όσο και το ίδιο το αμερικανικό πνεύμα περί ανεξαρτησίας του ατόμου από την κρατική κηδεμονία ενισχύει τον ρόλο της ιδωτικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Επίσης ο ρόλος των ιδιωτικών κληροδοτημάτων προς τα πανεπιστήμια είναι τόσο σημαντικός, ώστε πολλά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ να μπορούν να λειτουργούν τόσο απρόσκοπτα, ώστε να μπορούν να χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ως ιδρύματα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ας μην γελιόμαστε όμως…Η Ελλάδα δεν είναι ΗΠΑ, όπως και καμμία ευρωπαική χώρα δεν είναι ΗΠΑ. Το Χαρβαρντ από μόνο του διαθέτει ένα μπάτζετ κάπου στα 37δισεκατομύρια δολλάρια!!! Δεν ξέρω κανένα πανεπιστήμιο στην Ευρώπη ή στην Ασία το οποίο να μπορεί να διαθέτει τέτοιο μπάτζετ, μιλάμε για τον μισό προυπολογισμό της Ελλάδος!!!! Οι κραυγές κάποιων αρθρογράφων που φέρνουν τα αμερικανικά πανεπιστήμια ως παράδειγμα μόνο ως υποκρισία για να μην πω καλύτερα παραπλάνηση μπορούν να εκληφθούν. Εκτός από τα δέκα με δεκαπέντε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, τα υπόλοιπα ταλανίζονται από χρόνια έλλειψη χρηματικών πόρων, είναι εξαρτώμενα από δωρεές, πράγμα που τα αναγκάζει ανάλογα να κατευθύνουν τις έρευνές τους, αλλά και τα πορίσματά τους δυστυχώς, το διδακτικό προσωπικό εργάζεται υπερβολικά πολύ με πολύ χαμηλό μισθό, και ενίοτε υπόκειται σε εκβιασμούς είτε από δωρητές, είτε από την διεύθυνση του ιδρύματος που εργάζονται. Στην ίδια την Βρεττανία τα πράγματα για την οικονομική κατάσταση των πανεπιστημίων δεν είναι καθόλου ρόδινα. Βασική πηγή χρημαρτοδότησης οι πολυάριθμοι αραβικής και ασιατικής καταγωγής φοιτητές που επιθυμούν έναν τίτλο στο βιογραφικό τους πάσει θυσία. Το επίπεδο σπουδών διαρκώς πέφτει, με εξαίρεση τα τμήματα που συντηρούν ερευνητικά κέντρα τα οποία βρίσκονται σε άμμεση επαφή με εταιρίες στον τομέα τεχνολογίας και ιατρικής, ενώ τα ελλείματα κάθε χρόνο συσσωρεύονται στα ταμεία τους. Το διδακτικό προσωπικό διαρκώς παραπονιέται για τον υπερβολικό χρόνο εργασίας, που ελλάχιστο χρόνο του αφήνει για ερευνητικό έργο. Η απονομή πτυχίων συνδέεται άμμεσα με τις οικονομικές ανάγκες των ιδρυμάτων, πράγμα που τελικά μειώνει και την αξία τους.

Η ανατολικοευρωπαική εμπειρία.

Ανάγκη τέχνας κατεργάζεται, όπως έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Μεσα στην λαίλαπα αλλαγών που παρέσυρε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη με το τέλος του κομμουνισμού και την πενία που κατέλαβε σχεδόν όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, ο τομέας της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης επλήγη σε σημείο εκμηδενισμού σχεδόν. Η απάντηση ήταν άμμεση και αποτελεσματική. Για να καλυφθούν τα έξοδα λειτουργίας των πανεπιστημίων τους, σχεδόν όλες οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης ίδρυσαν αγγλόφωνα πανεπιστημιακά ιδρύματα στους πιο περιζήτητους τομείς για την αγορά εργασίας, όπως η Ιατρική, Τεχνολογία, Οικονομικά. Η συρροή ξένων φοιτητών από τις αραβικές χώρες, αλλά και από την Ελλάδα ήταν ικανοποιητική για να εξασφαλίσει την λειτουργία και των υπόλοιπων τμημάτων των πανεπιστημίων αυτών, όπως και να τροφοδοτήσει και ερευνητικά προγράμματα. Στην επιλογή αυτών των χωρών σημαντικό ρόλο έπαιξε και το χαμηλότερο κόστος ζωής από το αντίστοιχο της Βρεττανίας, αλλά επίσης και το επίσημο καθεστώς των πανεπιστημίων αυτών ως δημόσιων κρατικών, κάτι που δεν συμβαίνει με αυτά της Βρεττανίας, όπου πολλά ιδρύματα φέρουν τίτλους όπως Κολλεγια, Ανώτατες Σχολές, και άλλους τίτλους που δεν αντιστοιχούν άμμεσα στην ευρωπαική δεοντολογία.  Το παράδειγμα αυτό των ανατολικοευρωπαικών χωρών το μιμήθηκε με μεγάλη επιτυχία και η Κύπρος, όπως γνωρίζουν πολλοί Έλληνες γονείς.

Η περίπτωση της Ελλάδας, προτάσεις μεταξύ ταμπού και πραγματικότητας.

Οι Έλληνες ως λαός έχουν μια απέχθεια, θα έλεγε κανείς τρέφουν ένα μίσος για τον ρεαλισμό. Τον θεωρούν υποσυνείδητα ως τον μεγαλύτερο εχθρό τους. Αποκυρήσουν μετά βδελυγμίας την εισαγωγή διδάκτρων στα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα, στέλνουν όμως αναφανδόν τα παιδιά τους σε Κύπρο και ανατολική Ευρώπη προς απόκτηση πτυχίου το οποίο θα τους εξασφαλίσει μία αξιοπρεπή εργασία αργότερα. Για τον λόγο αυτόν στερούνται της παρουσίας των παιδιών τους για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα ξοδεύουν έναν σκασμό λεφτά στην κυριολεξία, αναγκαζόμενοι πολλές φορές να δανειστούν στις τράπεζες, ακόμη και σε τοκογλύγους, ή πουλάνε κάποιο οικόπεδο που είχαν κληρονομήσει. Ταυτόχρονα κανείς Έλληνας δεν βλέπει την λύση που βρίσκεται μπροστά στα μάτια του.

Αντί να αναλωνόμαστε σε συζητήσεις ατέρμονες περί της χρησιμότητας ή όχι των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θα μπορούσαμς να μιμηθούμε τους ανατολικοευρωπαίους, και να μετασχηματίσουμε τα ήδη υπάρχοντα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Οι μαθητές που περάσαν στις πανελλήνιες εξετάσεις θα εισάγονται κανονικά όπως και πριν στις σχολές που αντιστοιχούν στις μονάδες των εξετάσεών τους απολαμβάνοντας μία δωρεάν παιδεία. Όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν στην σχολή της αρεσκείας τους, θα μπορούν αντί ενός χρηματικού αντιτίμου να φοιτήσει σε αυτήν, όπως και ένας που πέρασε τις πανελλήνιες εξετάσεις.  Είναι ανόητο, αν όχι και ανήθικο ακόμη να μπορούν να φερουν τίτλους απο το εξωτερικό αντι διδάκτρων οι έχοντες, ενώ την ίδια στιγμή να αρνούμαστε αυτή την δυνατότητα στα ελληνικά πανεπιστήμια που τόσο πολύ έχουν ανάγκη από μία οικονομική ενίσχυση, πόσο μάλλον που το κράτος αδυνατεί να την προσφέρει επαρκώς.

Τα πανεπιστήμιά μας έχουν ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης και εμείς μέσα στην έλλειψη ρεαλισμού που μας διακρίνει, αρνούμαστε αυτή την δυνατότητα, αφήνοντας χιλιάδες Έλληνες να φεύγουν στο εξωτερικό σε πολλές φορές αμφίβολης αξίας πανεπιστήμια, αφαιρώντας ταυτόχρονα και μεγάλα χρηματικά ποσά από την χώρα.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να καταγγείλω την υποκριτική πολιτική της κυβέρνησης πάνω στο ζήτημα αυτό, η οποία θέλει να αναγνωρίσει αμφίβολης αξίας κολλεγιακά διπλόματα, ενώ θα μπορούσε να συμβάλλει στην περαιτέρω ενίσχυση των πανεπιστημίων μας με έσοδα από φοιτητές που δεν πέρασαν στις εξετάσεις. Παράλληλα τα πανεπιστήμια μας με το διεθνές κύρος που ακόμη απολαμβάνουν, θα μπορούσαν να γίνουν πόλος έλξης για πολλούς φοιτητές απο αραβικές και άλλες ασιατικές χώρες, είτε σε αγγλόφωνα είτε και σε ελληνόφωνα τμήματα. Το κύρος και η πνευματική επιρροή της χώρας θα γνώριζε μεγαλύτερης αναγνώρισης. Στον τομέα αυτόν, τα πανεπιστήμια μας θα ήταν σε θέση να δημιουργήσουν δικά τους τμήματα στο εξωτερικό, τα οποία θα επέκτειναν ακόμη περισσότερο την επιρροή της Ελλάδος στον διεθνή στίβο.

Η πρροπτική αυτή θα δημιουργούσε επίσης μια ευεργετική αντίδραση στον πανεπιστημιακό χώρο να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τόσο των διεθνών προδιαγραφών, όσο και των αγορών. Ήδη με την δημιουργία κάποιων τεχνοβλαστών μέσα στα πανεπιστήμια, έχουν δημιουργηθεί οι πρώτες θετικές εμπειρίες να ξεπεράσουν οι πανεπιστημιακοί μας υπεύθυνοι την εξάρτησή τους από τον κρατικό κουρμπανά, να διακρίνουν νέους δρόμους στην έρευνα και την χρηματοδότησή της, να αναλάβουν μόνοι τους ευθύνες. Η νοοτροπία δείχνει να αλλάζει, και καλό θα ήταν να βοηθήσει και το κράτος με τον τρόπο του. Είναι επίσης υποκριτικό και ανόητο να μιλούμε για την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας, όταν γνωρίζουμε ότι κανένα από αυτά δεν θα είχε την οικονομική δυνατότητα να ανταποκριθεί στον ρόλο του σαν πανεπιστήμιο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις άλλες ευρωπαικές χώρες. Κανένας ιδιώτης δεν έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο.

Για να γίνουν τα πανεπιστήμια μας ανταγωνιστικότερα και να μπορούν να ανταποκριθούν περισσότερο στις απαιτήσεις της αγοράς και των καιρών γενικότερα, χρειάζεται μία μεταρρύθμιση. Ο τρόπος εκλογής καθηγητών και διδακτικού προσωπικού πρέπει να απαγκιστρωθεί από τον υπάρχοντα τρόπο εκλογής που γίνεται από ακαδημαικούς οι οποίοι ουσιαστικά δίνουν θέσεις στα παιδιά και στους συγγενείς τους, με αποτέλεσμα ολόκληρες οικογένειες να αποτελούν διδακτικό προσωπικό πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Οι διορισμοί πρέπει να γίνονται με βάση το ερευνητικό έργο των υποψηφίωνκαι όχι των αθρόων δημοσιεύσεων, οι οποίες κάποτε λαμβάνουν την μορφή χιονοστιβάδας. Στα πανεπιστημιακά τμήματα θα πρέπει να έχουν παρουσία και άποψη ειδικοί άνθρωποι των αντίστοιχων δημόσιων φορέων που τους αφορά η δραστηριότητά τους, καθώς και ανθρώπων-συνδέσμων από τον ΣΕΒ, οι οποίοι από κοινού θα φροντίζουν για την χρηματοδότηση και εξέλιξη των ερευνητικών προγραμμάτων και της διδακτέας ύλης. Μπορεί να ακούγεται σαν εσωτερική ανάμειξη στα πανεπιστημιακά δρώμενα, και εν μέρει είναι, ίσως να εξεγείροταν οι φοιτητικές νεολαίες-κάπως πρέπει και αυτές να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους- θα ήταν όμως ο μόνος τρόπος να γλυτώσουν την τελική απαξίωση και τον οικονομικό εκμηδενισμό τους. Ειδικοί σύνδεσμοι από τον ΣΕΒ ή δημόσιους φορείς θα μπορούσαν να συντονίσουν ένα ερευνητικό πρόγραμμα πχ για κάποιον πολλά υποσχόμενα τομέα της ελληνικής βιομηχανίας, ή θα μπορούσαν να συνεργαστούν με τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών πάνω στην διαμόρφωση επιχειρηματικής επέκτασης σε κάποιες άγνωστες σε αυτούς γεωγραφικές περιοχές, οι οποίες έχουν διαφορετική κουλτούρα προσέγγισης με το καταναλωτικό κοινό, ή κάποιες διαφορετικές ευαισθησίες. Όλα αυτά είναι δραστηριότητες εκ των ουκ άνευ στα πανεπιστήμια της Ευρώπης.

Ο μετασχηματισμός αυτός των πανεπιστημίων που προτείνω, είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να διευθετηθεί το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων, να βρούνε μία ευκολότερη διέξοδο χιλιάδες Ελλήνων που καταφεύγουν στην αλλοδαπή για την απόκτηση ενός πτυχίου, να βρεθεί ένας γρηγορότερος και καλύτερος τρόπος οικονομικής ενίσχυσης τους, να ανοίξουν νέοι ορίζοντες στην λειτουργία και στον ρόλο τους τόσο εν Ελλάδι όσο και εκτός Ελλάδος, να γλυτώσουν την κακοδαιμονία των γνωστών νοοτροπιών που τα ταλανίζει και τα υποσκάπτει, και να συμβάλλουν στην πρόοδο της χώρας, συμβάλλοντας θετικά στις εξελίξεις που λαμβάνουν μέρος, ή ακόμη και δημιουργώντας τις. Η δημιουργία ιδιωτικων πανεπιστημίων ή η αναβάθμιση ιδιωτικών κολλεγίων σε πανεπιστήμια, μόνο να θολώσει το ήδη θολό τοπίο στην εκπαίδευση θα μπορούσε να φέρει, και να δημιουργήσει τραύματα στον κορμό της, τραύματα ανεπανόρθωτα. Καλύτερα θα ήταν να σκεφτεί πολύ καλά η κυβέρνηση τι πάει να κάνει προτού εξυπηρετήσει κάποιους φίλους της.

, , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.