Σκέψεις για την τηλεοπτική παρουσίαση Βίων Αγίων, του Γιώργου Κόρδη

Είναι άραγε η νατουραλιστική αφηγηματική γλώσσα του κινηματογράφου ικανή ή κατάλληλη να αποδώσει το Βίο ενός αγίου προσώπου; Τί άραγε κερδίζεται από τέτοια εγχειρήματα και τί χάνεται;

Δεν θέλω να γενικεύω. Η ποιητική ματιά ενός Ταρκόφσκυ είναι άλλο πράγμα από την νατουραλιστική προσέγγιση σύγχρονων σειρών της τηλεόρασης.

Ο τρόπος συγγραφής των Ευαγγελίων αλλά και των Βίων των αγίων είναι καλά παραδείγματα που ὀμως δεν τα βλέπουμε σήμερα επηρεασμένοι από την νατουραλιστική αναπαραστατική ματιά της Αναγέννησης.

Ο τρόπος σύνθεσης στις “βυζαντινές” εικόνες είναι επίσης έξοχο παράδειγμα αναφοράς για να δει και να παρουσιάσει κανείς πρόσωπα πράγματα και ιστορίες ώστε να φτάσει σε μορφή ιεροπρεπή και λειτουργική χωρίς να χάσει την αφηγηματικότητα. Είναι έξοχος αλλά θέλει μάτια που βλέπουν.

Μια αφηγηματική αναπαράσταση κινδυνεύει να φτηνύνει όσα παρουσιάζει, να τα κάνει πράγματα κοινά και φορτωμένα με στοιχεία άχρηστα και περιττά και δυσλειτουργικά.

Κι άλλα πολλά ερωτήματα θα κατέθετα αλλά ας μείνω εδώ αφού δεν ξέρω καν αν υπάρχει αποδέκτης εκεί έξω και μάλιστα διαθέσιμος να συσκεφτεί και να συζητήσει απροϋπόθετα και με καθαρή καρδιά και νου.

Πηγή

, , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.