Το Τάγμα του Ξίφους, ένα ακόμα Γερμανικό τάγμα στην Λιβονία

του Χρήστου Χατζηλία,

Πριν την έλευση των Τευτόνων Γερμανών στην Λιβονία, στην περιοχή έδρασε το Γερμανικό Τάγμα του Ξίφους, ιδρύθηκε από τον επίσκοπο της Ρίγας Αλβέρτο Μπουξχόβεντ για να προστατεύσει τους Γερμανούς εποίκους, εξ αρχής ο επίσκοπος Αλβέρτος ζήτησε την συνδρομή των Ναϊτών όμως η προσοχή των δεύτερων εστίαζε κυρίως στους Αγίους Τόπους.

Εκτός από την παροχή προστασίας στους Γερμανούς της περιοχής το Τάγμα λειτουργούσε ως αντίβαρο στις επεκτατικές βλέψεις των Δανών στην βόρεια Εσθονία, οι άνδρες του Τάγματος δεν ήταν επισήμως μοναχοί όπως οι Τεύτονες ιππότες ούτε είχαν όλοι ευγενική καταγωγή, προέρχονταν κυρίως από την μεσαία Γερμανική αστική τάξη και από Γερμανούς με παραβατική συμπεριφορά που είχαν αυτοεξοριστεί από την Σαξονία και την Έσση.

Η δύναμη του Τάγματος έφτανε περίπου στους 100-150 άνδρες με πολλά απείθαρχα μέλη όπου δεν δίστασαν να σκοτώσουν τον πρώτο εκλεγμένο Μάγιστρο με ένα τσεκούρι(!) μετά από συμπλοκή.Ο δολοφόνος συνελήφθη και πέθανε μετά από φρικτά βασανιστήρια ως παραδειγματική τιμωρία.

Το Τάγμα του Ξίφους έδρασε με επιτυχία εναντίον των Εσθονικών και των Λιθουανικών φύλων, εκμεταλλευόμενοι την αδράνεια των Ρώσων που σπαράσσονταν από εμφύλιο πόλεμο ξεκίνησαν επιχειρήσεις κατά μήκος του ποταμού Άα χτίζοντας στις όχθες του το κάστρο του Βέντεν.Οι ιππότες μαζί με τους συμμάχους τους κατέλαβαν την Φελλίν, η Εσθονική αντεπίθεση εναντίον του Τρέϊντεν απέτυχε και η Φελλίν παρέμεινε σε Γερμανικά χέρια.
Έξι χρόνια αργότερα το Τάγμα του Ξίφους ζήτησε την βοήθεια των Δανών εναντίων των απείθαρχων Εσθονών, ύστερα από σκληρές μάχες κατέλαβαν την οχυρωμένη πόλη Τάλιν , το Βατικανό και ο επίσκοπος της Ρίγας συμφώνησαν να παραχωρηθεί στους Δανούς λόγω της προσφοράς τους εναντίον των παγανιστών όπου θα αποτελούσε πλέον το βασικό τους ορμητήριο στην περιοχή μέχρι το 1346.

Το οχυρωμένο ορμητήριο των Δανών άντεξε την Εσθονική επανάσταση που προκλήθηκε εξ αιτίας της αβάσταχτης φορολογίας και η παρέμβαση τους ήταν καταλυτική για την καταστολή της και την σωτηρία των Γερμανών εποίκων, ως ανταπόδοση ο επίσκοπος της Ρίγας τους έδωσε κι άλλα εδάφη στην Εσθονία. Όπως ήταν φυσικό ο Μάγιστρος του Τάγματος του Ξίφους αντέδρασε έντονα και δεν δέχθηκε, η αδιαλλαξία του Τάγματος ανάγκασε το Βατικανό να στείλει παπικό απεσταλμένο για να ηρεμήσει τα πνεύματα και να συντονίσει τους Καθολικούς εναντίον των Ορθοδόξων.

Η διαμάχη έληξε προσωρινά και οι δύο πλευρές αρχίσαν την εκστρατεία εναντίον της πόλης Ταρτού, η οποία βρισκόταν κάτω από την επικυριαρχία της Ρωσικής πόλης Πσκόβ, το Ταρτού αποτέλεσε κέντρο έντονου Γερμανικού εποικισμού και μεγάλα κτήματα και οικίες παραχωρήθηκαν στην Γερμανική αριστοκρατία, η πόλη έφτασε να έχει ισχύ που ανταγωνίζονταν την μητροπολιτική Ρίγα.

Οι στρατιωτικές επιτυχίες συνεχίστηκαν με την κατάληψη της νήσου Έσελ και μετά από 3 χρόνια κατακτήθηκε όλη η χερσόνησος της Κουρλανδίας, όμως οι αντιδράσεις τών Ταγματικών εναντίον των Δανών και των Γερμανών αριστοκρατών για τα εδάφη τους έφερε αντιμέτωπους με την Αγία Έδρα και την επισκοπή της Ρίγας, η αντιδράσεις και η αυτονομία κινήσεων μεγάλωναν κάνοντας τον Πάπα να εξοργιστεί καί να στείλει Τεύτονες αντιπροσώπους για να ελέγξουν τις ανυπάκουες κινήσεις τών αδερφών τους.

Η αρχή του τέλους για το Τάγμα του Ξίφους δεν άργησε να έρθει με μια στρατιωτική πανωλεθρία δίνοντας στον Παπά την ευκαιρία να σπρώξει τους ανυπάκουος ιππότες στην “αγκαλιά” των Τευτόνων.

, , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.