P-38 Lightning: Αμερικανικό μαχητικό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

του Γιώργου Παπαδόπουλου, μηχανικού αεροσκαφών

Το διαμάντι της Lockheed σχεδιάστηκε το 1937 και συνεχίστηκε η παραγωγή του και μετά τον πόλεμο, όταν ο αμερικανικός στρατός απαίτησε ένα μαχητικό αεροσκάφος μακράς εμβέλειας κυρίως για το θέατρο του Ειρηνικού. Οι μηχανικοί της εταιρείας επρεπε να συνδυάσουν: ταχύτητα, εμβέλεια και δύναμη πυρός όλα σε ένα. Έτσι αποφάσισαν να σχεδιάσουν μία πρωτότυπη διάταξη με 2 μηχανές και 2 κύρια στελέχη (έναντι του ενός κεντρικού που αποτελούσε το σχεδιαστικό πρότυπο της αεροναυτικής).

Σχεδιαστικά το αεροσκαφος έφερε πολλές καινοτομίες οι οποίες χρησιμοποιούνται ακομά και σήμερα! Η φιλοσοφία ήταν η εξής: μεγάλη εμβέλεια και ταχύτητα (σε σχεση με τα υπόλοιπα μαχητικά) μπορούν να προσφέρουν 2 μηχανές με μικρή άτρακτο, ενώ προσωπικά θεωρώ ότι ο σχεδιασμός προσέφερε και αυξημένη ενίσχυση στις πτέρυγες, επιτρέποντάς τους να λαμβάνουν μεγαλύτερα αεροδυναμικά φορτία. Οι δυο Alisson – V1710 με τα superchargers (αυξάνουν την ποσότητα οξυγόνου στην μηχανή, άρα δίνει μεγαλύτερη ισχύ) έκαναν το αεροπλάνο τόσο γρήγορο που έσπασε το ρεκόρ ταχύτητας σε υπεραντλατική πτήση (maximum ταχύτητα σε βουτιά 665 χλμ/ώρα). Οι δυο μηχανές μπορούσαν να επιχειρούν μέχρι τα 44,000 πόδια υψόμετρο (σε αντίθεση με τα συμβατικά μαχητικά που έφταναν μέχρι τα 30,000 πόδια περίπου) λόγω των superchargers (σε υψηλό υψόμετρο έχουμε μειωμένο οξυγόνο, άρα οι μηχανές επιχειρούν δυσκολότερα).

P-38 Lightning: A country boy way out of his element - Flight Journal

Λόγω των εκπληκτικών του επιδόσεων παρουσιάστηκαν αρχικά πολλά προβλήματα. Κατά την “βουτιά” ο αέρας σε συγκεκριμένα σημεία του αεροπλάνου έφτανε κοντά στην ταχύτητα του ήχου (0,8 Mach), προκαλώντας προβλήματα στην κατασκευή (στα πρώτα χρόνια του πολέμου δεν επιτρέποταν να κάνει “βουτιές’’). Αυτό αντιμετωπίστηκε με την χρήση dive flaps (κινητές επιφάνειες στις πτέρυγες που εκτείνονταν κατά την βουτιά), αλλά και με την χρήση υποβοηθούμενων flight controls (υδραυλική). Έδω αξίζει να τονιστεί ότι αυτή η φιλοσοφία χρησιμοποιείται και σήμερα, αλλά κατευθύνεται προς την χρήση ηλεκτρονικών-υδραυλικων μέσων για τον έλεγχο (fly-by-wire). Δημιουργήθηκε νέος τύπος λαδιού για τα μηχανικά εξαρτήματα της μηχανής, ώστε να μην αστοχούν λόγω του υψομέτρου και των θερμοκρασιών που επικρατούν εκεί. Επιπλέον τεχνολογικά είχαμε μία πρώιμη μορφή εκτινασσόμενου καθίσματος, ενώ τα επιχειρησιακά του καθήκοντα έφεραν στο προσκήνιο 2 νέα προβλήματα. Θερμαινόμενο πιλοτήριο λόγω υψομέτρου και το γεγονός ότι το αεροπλάνο επιχειρησιακά άλλαζε συχνά υψόμετρο. Η συχνή και μεγάλη εναλλαγή υψομέτρου (0 – 44,000 πόδια) επιφέρει “κόπωση’’ στην κατασκευή λόγω μεταβολης της πίεσης του αέρα (εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης εναλλαγής δυνάμεων που δέχεται) . Αυτό το πρόβλημα δεν το αντιμετώπιζαν τόσο τα μεγάλα βομβαρδιστικά (Β-17 ή Β-29) γιατί είχαν μεγάλη ανθεκτικότητα κατασκευαστικα. Το θέμα αυτό αντιμετωπίστηκε με το λεγόμενο πεπιεσμένο πιλοτήριο (η πίεση του αέρα μέσα στο πιλοτήριο μεταβάλλεται ανάλογα με την εξωτερική πίεση του αέρα).

Αφού αντιμετωπίστηκαν τα παραπάνω τεχνικά θέματα, το αεροπλάνο είχε εύρος 450 μίλια που μπορούσε να φτάσει μέχρι και 2,600 μίλια με βοηθητικές συσκευές καυσίμου. Έτσι απο άποψης επιχειρησιακού εύρους και επιδόσεων ήταν καλυμένο. Όσον αφορά τον οπλισμό και την δύναμη πυρός και εκει έδειχνε ότι η μετριότητα δεν συμπεριλαμβάνεται στο λεξιλόγιο της Lockheed. 4 πυροβόλα των 0.5 και ένα κανόνι των 20 χιλιοστων στο κεντρικό τμήμα όπου και βρισκόταν το πιλοτήριο. Αυτό επέτρεπε στον πιλότο να είναι ιδιαίτερα ακριβής κατά την πλήξη στόχου, ενώ το κανόνι των 20 χιλιοστών ήταν επαρκές με μία βολή να “κατεβάσει’’ αεροπλάνα (με βολή στην μηχανή) ή να βυθίσει ακόμη και μικρά πλοία. Μπορούσε να μεταφέρει έως και 4,000 λίβρες βομβών, όσο περίπου και ένα Β-17 (4,800 λίβρες!) ή εναλλακτικά 10 ρουκέτες αέρος-εδάφους.

BBC - History - World Wars: Aerial Reconnaissance in World War Two ...

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το P-38 Lighting ήταν ίσως το πρώτο και πιο πετυχημένο multi-role. Μπορούσε να επιχειρήσει ως τέλειο συνοδευτικό με τα βομβαρδιστικά (μιας και τα Wildcat, Mustang κλπ δεν είχαν το εύρος των βομβαριστικών), ως ελαφρύ βομβαρδιστικό και ως βαρύ καταδιωκτικό. Στην Ευρώπη, επειδή δεν δόθηκε στους Βρετανούς με το supercharger και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι παντού υπήρχαν αεροδρόμια, δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία σαν καταδιωκτικό όταν αντιμετώπιζε σμήνη Me bf 109, καθώς ήταν πιο δύκολο να κάνει μανούβρες ή να πιάσει μεγάλες ταχύτητες σε κλειστή αερομαχία (dogfight). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποκτήσει ρόλο ως καταδιωκτικό νυχτός, ελαφρύ βομβαρδιστικό ή σε επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών. Εκεί που έλαμψε ήταν το θέατρο του Ειρηνικού. Ο απέραντος ωκεανός έδειξε γιατί ήταν τόσο σημαντικό να μην χρειάζεται απαραίτητα αεροπλανοφόρο ή συχνό ανεφοδιασμό. Τα αμερικανικά βομβαριδιστικά είχαν πάντα “παρέα”, ενώ τα P-38 εκτελούσαν όλου του είδους τις αποστολές. Η πιο γνωστή είναι η εκτέλεση του Ναύαρχου Γιαμαμότο (υπεύθυνος για την επίθεση στο Περλ Χαρμπορ) στις 18 Απριλίου 1943. Ένα σμήνος απο P-38 εισχώρησε βαθιά σε εναέριο χώρο που ελέγχονταν από τους Ιάπωνες και έριξε το αεροσκάφος που τον μετέφερε. Ο μεγαλύτερος άσσος του αμερικανικού στρατού ήταν ο Richard Bong ο οποίος επιχειρούσε με το P-38 στον Ειρηνικό και είχε 40 καταρρίψεις!

Παρόλο που δεν ήταν το πιο ευέλικτο αεροσκάφος, το P-38 είχε καταπληκτική ταχύτητα, δύναμη πυρός και μέγιστο επιχειρησιακό ταβάνι. Για αυτό ακολουθούσε την τακτική Dive and Zoom στις αερομαχίες. Έφερε παρα πολλές τεχνολογίες στο προσκήνιο, ενώ ήταν και η αφορμη για να εξελιχθεί ταχέως η αεροδυναμική στις ΗΠΑ! Για αυτούς του λόγους και η Lockheed Martin ονόμασε το F-35 ως Lighting II για να αναδείξει τον Multi Role ρόλο του και την τεχνολογική υπεροχή του.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (FB)

, , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.