Έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια από την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή, σύμφωνα με την οποία τα Σκόπια αποκαλούνται “Βόρεια Μακεδονία” με γλώσσα και εθνότητα “μακεδονική”. Όμως στην Ελλάδα, πριν από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υπήρχε από διαφόρους κύκλους ήδη η λογική ότι στη νότια Γιουγκοσλαβία ζούσαν “Μακεδόνες” και ομιλούνταν τα “μακεδονικά”.
Η πολιτική του Τίτο, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και η μη διπλωματική αντίδραση της Ελλάδος σε αυτή θα πρέπει να αναλυθεί στη βάση της νατοϊκής πολιτικής στα Βαλκάνια την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η βορειοατλαντική συμμαχία ήθελε καλές σχέσεις με το κομμουνιστικό κράτος, αφού το έβλεπε ως μεσολαβούσα περιοχή (μη-Σοβιετική μη-Νατοϊκή «buffer country») και άρα κατά του Σοβιετικού επεκτατισμού.
Για το ζήτημα αυτό έχει κάνει εξαιρετική μελέτη ο Ιωάννης Δ. Παππάς, συγγραφέας, νομικός και οικονομολόγος. Στην εργασία του με θέμα “Μακεδονία 1946-1987: Γιατί η Ελλάδα αποκοιμήθηκε” αναφέρει το εξής ενδιαφέρον: “σε γεωστρατηγικό πλαίσιο πειθαρχίας τού Ψυχρού Πολέμου, η Ελλάδα (ως μέλος του ΝΑΤΟ) δεν έθιξε κανένα σημαντικό θέμα κατά τής αδέσμευτης Γιουγκοσλαβίας, επειδή η επικράτειά της εθεωρείτο από το ΝΑΤΟ ως μεσολαβούσα περιοχή (μη-Σοβιετική μη-Νατοϊκή «buffer country») κατά του Σοβιετικού επεκτατισμού. Επιπλέον, σε όλη την διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου, εθνικοί λόγοι παρώθησαν την Ελλάδα να συνεναίσει ατύπως με την Γιουγκοσλαβία ως προς το όνομα τού νοτίου ομοσπόνδου κράτους τής τελευταίας, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτό το όνομα είχε ως στόχο να αντισταθμίσει τον Βουλγαρικό αλυτρωτισμό, ο οποίος εθεωρείτο παραδοσιακά από τίς Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ως πρωταρχικό ζήτημα Εθνικής Ασφαλείας.“(πηγή).
Ο φίλος της ιστοσελίδας Σταύρος Μαρινόπουλος μας έστειλε ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο που δείχνει τα αποτελέσματα της ανοχής της περιόδου εκείνης. Πρόκειται για την εγκυκλοπαίδεια Κοντέου με οκτώ τόμους, η οποία εκδόθηκε το 1969 από τον Εκδοτικό Οργανισμό Θεόδωρου Κοντέου στην Θεσσαλονίκη. Ήταν μια εποχή όπου το Σκοπιανό δεν απασχολούσε και δεν είχαν γίνει αντιληπτές από το ευρύ κοινό οι αλυτρωτικές βλέψεις των Σκοπιανών.
Για να δούμε λοιπόν τις σελίδες 442 -443 του 3ου τόμου, όπου δίνονται πληροφορίες σχετικές με το λήμμα “Γιουγκοσλαβία”. Όπως θα παρατηρήσετε, οι τιτοϊκές θέσεις της Γιουγκοσλαβίας αρχίζουν να υιοθετούνται από τους συγγραφείς αυτού του βιβλίου.
Βλέπουμε αναφορές για “Μακεδονία”:
Επίσης βλέπουμε αναφορά σε “Μακεδόνες”:
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι άνθρωποι που έγραφαν όλα αυτά δεν είχαν καμία διάθεση να προκαλέσουν εθνικά προβλήματα, ούτε είχαν κάποια στάση εχθρική προς τα εθνικά συμφέροντα. Αντιθέτως ήταν άνθρωποι πατριώτες από τη Μακεδονία που δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τα μετέπειτα προβλήματα του σκοπιανού προβλήματος, ούτε κάποιος διπλωμάτης αναδείκνυε το θέμα και τους κινδύνους. Τότε κίνδυνος για τη Μακεδονία θεωρούνταν κυρίως η Βουλγαρία.
Για του λόγου το αληθές μπορείτε να δείτε το Συντακτικό Επιτελείο. Ο ίδιος ο Γκοσιόπουλος καταγόταν από την Καστοριά, γέννημα θρέμμα Μακεδόνας:
Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειώσουμε ξανά ότι οι συντάκτες της εγκυκλοπαίδειας δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τι θα συνέβαινε τα επόμενα χρόνια. Όμως είναι σημαντικό να καταλάβουμε το πως το ελλαδικό κράτος αδιαφόρησε για το θέμα και μάλιστα προώθησε την λογική των “Μακεδόνων” γειτόνων μας, με αποτέλεσμα οι υποστηρικτές της Συμφωνίας των Πρεσπών να στηρίζονται σε τέτοια βιβλία για να πουν ότι “ορίστε, μόνοι μας τα λέγαμε τόσα χρόνια”.
Όλα αυτά ας αποτελούν τροφή για σκέψη, το σκοπιανό δεν προέκυψε ξαφνικά και ο Τίτο δυστυχώς “δικαιώθηκε” τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά και από τη σημερινή που συνεχίζει να αποδέχεται τα συμφωνηθέντα και να προωθεί άνευ όρων τη νατοϊκή πολιτική στην περιοχή…
