Ο Δημήτριος Τσάκωνας γεννήθηκε το 1921 στη Δημητσάνα. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής Νομαρχίας στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Το 1940 ξεκίνησε σπουδές Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1941 γνωρίστηκε με τον μεσοπολεμικό κοινωνιολόγο Αβροτέλη Ελευθερόπουλο και εξέδωσαν από κοινού το Αρχείον Κοινωνιολογίας και Ηθικής. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελβετία και στην Αυστρία. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση Ιερά Ταξιαρχία. Το 1948 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ και κατόπιν λέκτορας του πανεπιστημίου του Ίνσμπουργκ, καθηγητής του Ορθόδοξου Ινστιτούτου Παρισίων (1952-1954), Λέκτωρ και καθηγητής της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Βόννης (1955–1967).
Το 1968 εξελέγη τακτικός καθηγητής Κοινωνιολογίας της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών. Το 1969 ορκίστηκε Υφυπουργός Προεδρίας της Δικτατορίας, το 1971 Υφυπουργός Εξωτερικών(από 26/08/1971 έως 21/07/1972) και το 1972 Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, απ’ όπου παραιτήθηκε είκοσι μέρες μετά. Το 1973 ορκίστηκε Υπουργός πολιτισμού και Επιστημών παραιτούμενος την άνοιξη του 1974 αλλά παραμένοντας μέχρι τη Μεταπολίτευση. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το πειθαρχικό συμβούλιο που συγκροτήθηκε στα Πανεπιστήμια του επέβαλε την ποινή της απόλυσης για τη συνεργασία του με το δικτατορικό καθεστώς.
Μετά την απόλυσή του δίδαξε στη Δυτική Γερμανία. Πέθανε στην Αθήνα το 2004
