Tον Ιούλιο του 1938, το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι θέσπισε μία σειρά μέτρων που έθεσαν, σε πολύ σύντομο διάστημα, τους περίπου 47.000 Ιταλούς Εβραίους εκτός κάθε οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Σύμφωνα με το διάταγμα του υπουργείου Εσωτερικών, που ο τότε βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ υπέγραψε στις 13 Ιουλίου 1938, οι Ιταλοί πολίτες Εβραίοι στο θρήσκευμα έχαναν τα δικαιώματά τους.
Πιο συγκεκριμένα, δεν μπορούσαν να παντρευτούν χριστιανούς, να έχουν περιουσίες, να έχουν υπαλλήλους που ανήκαν στην “Άρια φυλή”, να εργάζονται στο δημόσιο, ή να ασκούν συγκεκριμένα επαγγέλματα, όπως του δημοσιογράφου και του συμβολαιογράφου. Επίσης, τους απαγορευόταν να πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο και να διδάξουν σε οποιαδήποτε βαθμίδα. Οι Εβραίοι των αποικιών έχαναν την ιταλική υπηκοότητα και οι ξένοι Εβραίοι συνοδεύονταν από τη αστυνομία στα σύνορα.
Αυτή η όψη του φασιστικού καθεστώτος είναι η λιγότερο γνωστή και η λιγότερο μελετημένη στην Ιταλία. Ογδόντα, σχεδόν, χρόνια μετά εξακολουθεί να κυκλοφορεί ευρέως η εκδοχή πως η αντιεβραϊκή νομοθεσία απετέλεσε υποχώρηση του Μουσολίνι στις πιέσεις του Χίτλερ και πως δήθεν εφαρμόστηκε χωρίς ιδιαίτερο ζήλο. Πρόκειται για μια βολική μυθολογία. Το έχει αποδείξει ήδη από το 1960 ο κορυφαίος ιστορικός του φασισμού Ρέντσο Ντε Φελίτσε σε μια μελέτη, που δυστυχώς δεν συνεχίστηκε από τους μαθητές του.
Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr
