Φθινόπωρο του 1940. Ο πόλεμος έχει αρχίσει και χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους, στα βουνά της Πίνδου και της Ηπείρου. Ανάμεσα στο κρύο, την πείνα, την αγωνία και τον διαρκή κίνδυνο, υπάρχει κάτι που τους συνδέει με τη ζωή που άφησαν πίσω: ένα γράμμα.
Λίγες γραμμές σε ένα κομμάτι χαρτί. Λέξεις γραμμένες βιαστικά, με μελάνι ή μολύβι, που ταξιδεύουν από το μέτωπο προς το σπίτι. Λέξεις για τη μάνα, τη γυναίκα, τα παιδιά, τους φίλους. Λέξεις γεμάτες αγάπη, νοσταλγία και ελπίδα. Κάθε γράμμα είναι μια μικρή μαρτυρία. Μια ανθρώπινη φωνή που έρχεται από το παρελθόν, για να μας θυμίσει πως πίσω από κάθε στρατιώτη υπήρχε ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ζωή που περίμενε να ξανασμίξει.
Σήμερα, αυτά τα γράμματα μάς καλούν να σταθούμε για λίγο και να ακούσουμε όσα οι άνθρωποι εκείνοι θέλησαν να πουν στους δικούς τους. Γράμματα από το μέτωπο. Ιστορίες ανθρώπων που, ακόμη και μέσα στον πόλεμο, δεν έπαψαν να ελπίζουν, να αγαπούν και να περιμένουν.
