Αναστάσιος Κ. Γιαννόπουλος, Ανατολικόν Πνεύμα, τυπογραφείο Μ. Γεωργιάδου, Πάτρα 1853, σελ. 25-26.
“Αὐτοὶ σήμερον ἰσχυροποιοῦσι τὸν βάρβαρον διὰ τῶν γνώσεων τῆς σοφίας, τὸν τελειοποιοῦσιν εἰς τὴν τακτικὴν πολεμικὴν, καὶ τὸν ἐκδιδάσκουσιν ὅλα τὰ μυστήρια τῆς πολιτικῆς, ὥστε εἰς τὰς ἀείποτε ἀτιθάσσους δυνάμεις τοῦ βαρβάρου προστίθεται καί τις παντουργική τέχνη, ἵνα οὕτως εὐχερῶς εἰς τὰς κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ ἐπιθέσεις του ἐπικρατύνεται.
Συνεδρεύων ὁ μεταμορφωθεὶς ἄπιστος εἰς τὰ συμβούλια τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκογενείας, μυεῖται ὅλα τὰ μυστήρια, ἀκαταννόητα πρὶν εἰς αὐτὸν, ἀλλ᾿ ἱκανούμενον ἤδη ἐν πάσῃ νέα γνώσει νὰ συλλαμβάνῃ καὶ ἐν σχέδιον φυλακτικὸν κατακτήσεως, ἐν πάσῃ νέα ἰδέᾳ νὰ σχηματίζῃ καὶ μίαν σημαίαν ἐκστρατείας, ἐν πάσῃ ξένῃ διδασκαλίᾳ νὰ βαθύνῃ καὶ ἐν στερεώτερον θεμέλιον εἰς τὰ ἔγκατα τοῦ κατακτημένου κόσμου.
ὁ Τοῦρκος, ὁ διώκτης τοῦ πολιτισμοῦ, ὁ ἐχθρὸς τοῦ χριστιανισμοῦ, ξένης καταγωγῆς, εἰς τὸ συνοικέσιον τῶν σοφῶν ἐθνῶν τῆς Εὐρώπης εἶναι ὁ ἀναγκαιότερος συμβίος… ἡ πολιτική ὕπαρξις τοῦ Τούρκου συντρέχει εἰς τὴν εὐρωπαϊκήν ἰσοῤῥοπίαν , ἡ δὲ Εὐρώπη δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἄνευ τῆς συνυπάρξεως τῶν Τούρκων, ἐφ᾿ ἧς μεγίστη ἀνάγκη νὰ σθενώση τὸ κτίριον τοῦ ἰσλαμισμοῦ, μὴ ἡ Ἑλληνικὴ φυλὴ τὸ ἐρειπιώση.”
