Ο Μέγας Κωνσταντίνος ή Κωνσταντίνος ο Α (272μ.Χ. – 337μ.Χ.), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας, στρατηγός και πολιτικός. Ήταν γιος του Κωνστάντιου του Α και της Ελένης. Αναλυτικότερα ο πατέρας του Κωνσταντίνου ήταν ο Κωνστάντιος ο Α (250μ.Χ. – 306μ.Χ.), ήταν Ρωμαίος/Ιλλύριος πολιτικός, στρατηγός και μέρος της Τετραρχίας που ίδρυσε ο Διοκλητιανός. Ενώ η μητέρα του ήταν η Ελένη (248μ.Χ. – 330μ.Χ.), ήταν Ελληνίδα πολιτικός και Αυγούστα, ενώ παντρεύτηκε τον Κωνστάντιο το 271μ.Χ. περίπου καθώς ο Κωνστάντιος ήταν μαζί με τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό στην Μικρά Ασία, κατά την διάρκεια εκστρατείας εναντίον της Ζηνοβίας. Ο Κωνστάντιος ανέβηκε γρήγορα στην εξουσία καθώς ήταν ανώτατος σωματοφύλακας στον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό. Η Ελένη τιμάται ως Αγία από όλα τα Χριστιανικά Δόγματα κάθε 21 Μαΐου ενώ ο Κωνσταντίνος τιμάται ως Άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Κωνσταντίνος στα νεανικά του χρόνια πήρε πλούσια παιδεία στην αυλή του Διοκλητιανού, καθώς ήταν γιός του Κωνστάντιου. Πιο συγκεκριμένα έμαθε Ελληνικά, λατινικά, φιλοσοφία και λογοτεχνία, ενώ εκπαιδεύτηκε στον πόλεμο και στην πολιτική μαθαίνοντας τους σκληρούς και αυστηρούς κανόνες του Ρωμαϊκού Στρατού που εξασφάλιζαν την πειθαρχία και την τάξη στις Ρωμαϊκές Λεγεώνες.
Κατά το 306μ.Χ. ο Κωνστάντιος αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ ήταν στην Βρετανία, και ο στρατός του ανακήρυξε Καίσαρα τον Κωνσταντίνο που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Κωνσταντίνος είχε υπό την εξουσία του την επαρχία της Βρετανίας, της Γαλατίας και της Ισπανίας ενώ το 307μ.Χ. ο Κωνσταντίνος νίκησε τους Φράγκους, με τις Ρωμαϊκές λεγεώνες που είχε. Κατά το 310μ.Χ. ο Μαξιμιανός προσπάθησε να πάρει την θέση του Κωνσταντίνου αλλά τελικά απαγχονίστηκε στην Μασσαλία, από αυτοκτονία που τον πίεσε ο Κωνσταντίνος να κάνει. Επίσης το 312μ.Χ. έγινε η Μάχη της Μουλβίας γέφυρας, ο Κωνσταντίνος σημειώθηκε ότι είδε ένα όραμα με τον Σταυρό στον Ουρανό, με την φράση Εν Τούτω Νίκα και έβαλε το Χριστόγραμμα, τα γράμματα Χ και Ρ, στις ασπίδες των λεγεώνων του. Αυτό από τους σύγχρονους επιστήμονες εξηγείται πιθανότατα από την αστρονομία και ίσως από ένα μυστήριο γεγονός που έχει σχέση με την ψυχολογία για τον Κωνσταντίνο, ενώ ήταν μια έξυπνη κίνηση από μέρους του καθώς ο Χριστιανισμός είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ρωμαίους στρατιωτικούς και συνεπώς και στους λεγεωνάριους. Παρόλου που τότε οι Χριστιανοί ήταν 7.000.000 τουλάχιστον, δηλαδή μόλις το 11% από τα 55.000.000 του συνολικού πληθυσμού της Ρωμαικής αυτοκρατορίας.
Μετά από αυτή την μάχη, ο Μαξέντιος πέθανε και ο Κωνσταντίνος κέρδισε, όπου θα γίνει αυτοκράτορας μαζί με τον Λικίνιο, όπου και οι δύο θα υπογράψουν το Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313μ.Χ. όπου ουσιαστικά σταμάτησαν οι οποίες ποινές και οι διωγμοί στους Πρώτους Χριστιανούς και αναγνώστηκε ως νόμος του Κράτους η Ανεξιθρησκία, όπου κάθε Ρωμαίος πολίτης μπορούσε να πιστεύει και να λατρεύει τον Θεό της επιλογής του.
Από το 314μ.Χ. μέχρι και το 322μ.Χ. υπήρξαν πολιτικές συγκρούσεις και στρατιωτικός ανταγωνισμός με τον Λικίνιο, όπου κατέληξε σε μάχη το 324μ.Χ. έξω από την Αδριανούπολη, πολιόρκησε την πόλη Βυζάντιο, και κέρδισε και σε άλλη μάχη ακόμα τον Λικίνιο, όπου τον συνέλαβε. Αρχικά του έσωσε την ζωή στην συνέχεια όμως, διέταξε την εκτέλεση του Λικίνιου και του γιού του στην Θεσσαλονίκη. Τότε ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας και ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη στην πόλη Βυζάντιο, όπου χτιζόταν για περίπου 6 ολόκληρα χρόνια, καθώς τα εγκαίνια έγιναν το 330μ.Χ. όπου έχτισε τόσο Χριστιανικούς όσο και Παγανιστικούς Ναούς.
Εκείνα τα χρόνια, από το 322μ.Χ. μέχρι και το 330μ.Χ. ο Κωνσταντίνος έβγαλε διατάγματα που είχαν άμεση εφαρμογή, όπως κατήργησε τους Πραιτοριανούς γιατί δεν τους είχε καμία εμπιστοσύνη, μείωσε την επίδραση της Συγκλήτου ελάχιστα. Ενώ επιπλέον κατήργησε την θανατική καταδίκη της σταύρωσης, σταμάτησε τους διαγωνισμούς των μονομάχων, εξάλειψε τους διωγμούς εναντίον των Χριστιανών. Έφτασε στο σημείο να περιορίσει τους Εβραίους χωρίς να τους διώξει, όπως να μην προσηλυτίζουν νέους ακόλουθους και να μην κάνουν περιτομή στους δούλους τους. Ο Κωνσταντίνος δεν κατήργησε με κανέναν νόμο τον παγανισμό και γενικότερα τις πολυθεϊστικές λατρείες. Απλά έβγαλε κάποιους νόμους που κατήργησαν τις δημόσιες θυσίες στους ναούς και την τελετουργική πορνεία, αλλά και τα μεγάλα συμπόσια σε λατρείες που μπορεί να κατέληγαν σε όργια. Επιπρόσθετα λεηλάτησε ναούς παίρνοντας πολύτιμα αγάλματα για να στολίσει την Κωνσταντινούπολη. Ενώ ο Κωνσταντίνος δεν διαμόρφωσε το Δόγμα της Εκκλησίας, αλλά την ευνόησε με δωρεές, χτίσιμο Χριστιανικών ναών και δωρεών γης σε κάποιους Χριστιανούς. Τέλος απαγόρευσε τις δημόσιες τελετουργίες της μαγείας στην Ρωμαϊκή Θρησκεία της εποχής.
Ταυτόχρονα το 325μ.Χ. έγινε η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στην Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου διαμορφώθηκε εντελώς ο Χριστιανισμός από την άποψη ότι απορρίφθηκε ο Αρειανισμός ως αίρεση και αναγνωρίστηκαν επίσημα και από την Εκκλησία και το Κράτος τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, ενώ θεσπίστηκε το μισό Σύμβολο της Πίστεως. Κατά το 326μ.Χ. ο Κωνσταντίνος σκότωσε τον μεγάλο του γιο τον Κρίσπο και την δεύτερη του γυναίκα την Φαύστα. Αυτό το έκανε καθώς μάλλον είχαν ερωτική σχέση και ενδεχομένως υπήρξε μια αμφιβολία στο πρόσωπο του. Αυτό για τους νόμους και τις συνήθειες της εποχής, ήταν προσβολή και προδοσία. Ταυτόχρονα εξέδωσε ένα διάταγμα που εκτελούνταν γενικά οι ευνούχοι στην Αίγυπτο.
Να επισημανθεί ότι ο Κωνσταντίνος δεν διαμόρφωσε τον κανόνα της Καινής Διαθήκης, όπου ισχυρίστηκε ο συγγραφέας στο μυθιστόρημα Κώδικας Ντα Βίντσι. Πιο συγκεκριμένα, το 160μ.Χ. μέχρι και το 170μ.Χ. είχαμε τον κανόνα του Ειρηναίου ενώ το 190μ.Χ. με 200μ.Χ. είχαμε και τον κανόνα Muratori, οπού και οι δύο αλλά και οι επόμενοι Χριστιανοί συγγραφείς, απολογητές και πατέρες αναγνώριζαν 22 από τα 27 έργα της Καινής Διαθήκης, με 5 έργα να έχουν αμφιβολίες (ήταν κυρίως οι Καθολικές Επιστολές, όχι τα 4 Ευαγγέλια). Μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, είχαν αναγνωριστεί συνολικά από τους Χριστιανούς τα 25 από τα 27, με αμφιβολίες να υπάρχουν στην Δύση για την Προς Εβραίους Επιστολή και για την Αποκάλυψη του Ιωάννη στην Ανατολή.
Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Κωνσταντίνος ήταν αρχιερέας της Ρωμαϊκής Θρησκείας και πίστευε και στον Περσικό θεό Μίθρα, που ήταν θα λέγαμε ο αντίστοιχος θεός Ήλιος, δεν είχε γνώσεις των Απόκρυφων Ευαγγελίων. Επίσης αν ο Κωνσταντίνος είχε επιλέξει ας πούμε τα 4 Ευαγγέλια ή οτιδήποτε να μπει στον κανόνα της Καινής Διαθήκης, θα το είχε γράψει ο Ευσέβιος Καισαρείας ή ο Λακτάντιος που έγραψαν βιογραφίες του και θα το έβαζαν ως ένα από τα επιχειρήματα τους για την αγιότητα του, δεν θα λησμονούσαν ένα τέτοιο γεγονός που θα ήταν καθοριστικό για την Χριστιανική πίστη και την Καινή Διαθήκη. Έτσι ο Κωνσταντίνος αν και σχεδόν όλη του την ζωή ήταν Παγανιστής, θα γίνει κατηχούμενος Χριστιανός με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης και βαφτίστηκε λίγο πριν τον θάνατο του.
Θα πεθάνει το 337μ.Χ. μέσα όμως στα χρόνια που ήταν μονοκράτορας. Μέχρι και σήμερα θεωρείται αμφιλεγόμενος. Απλά ήταν ηγέτης της εποχής του και αυτός που επέδρασε στην αλλαγή από τον Αρχαίο Κόσμο στην νέα τότε εποχή.
Βιβλιογραφία
1) Κωνσταντίνος Α ο Μέγας Βυζαντινοί Αυτοκράτορες και Στρατηγοί Τόμος Α, Γιάννης Χρονόπουλος, Εκδοτικός Οίκος Historical Quest (2016)
2) Μέγας Κωνσταντίνος: ο Αμφιλεγόμενος ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Τσοπάνης, Εκδόσεις Περισκόπιο (2007)
3) Ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Χριστιανισμός, Μενέλαος Παγουλάτος, Εκδόσεις Γεωργιάδης (2001).
4) Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορίες και αλήθεια: Ιστορική μελέτη, Κώστας Καραστάθης, Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος Ι. Ηλίας (2007)
5) Γάιος Φλάβιος Βαλέριος Αυρηλιανός Κλαύδιος Κωνσταντίνος, Κοσμάς Πολίτης, Εκδόσεις Ερμής (1999)
6) Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη, Καραβιδόπουλος, Εκδόσεις Ostracon Publishing (2016)
Διαδικτυακές πηγές
1) Μέγας Κωνσταντίνος ο αιματηρός εμφύλιος για να γίνει αυτοκράτορας, Επισημοποίησε την ανεξιθρησκία, Γιατί σκότωσε τον πρωτότοκο του γιο. https://www.mixanitouxronou.gr/megas-konstantinos-o-ematiros-emfilios-gia-na-anevi-stin-exousia-o-metepita-agios-itan-enas-adistaktos-stratiotikos-episimopiise-tin-anexithriskia-ke-skotose-ti-sizigo-ke-ton-prototoko-gio-tou/#goog_rewarded
2) Μέγας Κωνσταντίνος: Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Πόλη και η γέννηση του Βυζαντίου. https://www.tovima.gr/2024/05/22/istoriko-arxeio/megas-konstantinos-apo-ti-romi-stin-poli-kai-tin-aparxi-tou-vyzantiou/
3) Μέγας Κωνσταντίνος: Ένας αυτοκράτορας Άγιος και οι «σκοτεινές» πλευρές του. https://www.protothema.gr/stories/article/697519/megas-konstadinos-enas-autokratoras-agios-kai-oi-skoteines-pleures-tou-/
4) Κωνσταντίνος ο Α https://www.worldhistory.org/trans/el/1-699/
