Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αποστόλου Βακαλόπουλου, “Ο χαρακτήρας των Ελλήνων”, σελ. 224-225.
O Καποδίστριας (γνωρίζοντας πολύ καλά τον εγωιστικό και ανυπόμονο χαρακτήρα των Ελλήνων) έλεγε γεμάτος νεανική αισιοδοξία μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, στην Αίγινα, στον γιο του Πετρόμπεη, στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, στον μελλοντικό φονιά του ύστερ’ από τρισήμιση χρόνια:
«Αν δεν μας αποστραφεί ο μεγαλοδύναμος και αξιωθούμε την ευλογία του, τα ακροθαλάσσιά μας θα στολισθούν από εύμορφες πολιτείες, η σημαία η Ελληνική θα δοξάζεται εις τα πελάγη, ήμερα δένδρα θα ανθίζουν εις τα άγρια βουνά και οι ερημιές θα πληθύνουν από κατοίκους — και όχι εις τες όψιμες ημέρες των απογόνων όσα σου προλέγω, αλλά εσύ θα τα ιδείς πού ‘σαι νέος, θα ζήσεις και θα γεράσεις.
‘Ενα μόνο φοβούμαι πολύ και με δέρνει υποψία, τρέμω την απειρία σας. Αν η νέα κυβέρνησις τύχει να συγκρουσθεί με συμφέροντα ξένων δυνάμεων— επειδή κάθε τόπος έχει χωριστά το μυστήριο της ζωής του, τον νόμο της ευτυχίας του—, αν πλανεθεί ο ελληνισμός σας και σηκωθεί σκοτάδι μεταξύ μας, ώστε εσείς να μη διαβάζετε εις την καρδιά μου, θολωθούν και με τί οφθαλμό, ποιος ηξεύρει;… πού θα πάμε, τι θα γενούμε;
Ετινάξετε το καβούκι των αλλοφύλων, αλλ ’ οι πλεκτάνες της διπλωματίας έχουν κλωστές πλανήτριες, φαρμακερές, κλωστές θανάτου, άφαντες, και εσείς δεν τες εννοείτε. Κατεβαίνω πολεμιστής εις το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι, τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένος εις ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιοτάτων ξένων πρακτικής ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύει την καρδίαν μας, θεός ζηλότυπος, μόνο το αίσθημα το Ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.
Είθε οι νέοι της Ελλάδος να είναι βοηθοί μου και πρώτος εσύ. Μη φορείς πολυτελή φορέματα αταίριαστα με την ένδεια των πολλών και κεφάλαιο θαμένο, αχρηστευμένο’ η αφορμή, η απόκτησίς του, κακών ορέξεων και πράξεων· μη θέλεις άλλο στολίδι και καύχημα ειμή ότι είσαι από οικογένεια δοξασμένη, που τόσο έχυσε αίμα ανδρειωμένο δια την αναγέννηση και την ελευθερία της Πατρίδος
Τερτσέτη, Άπαντα, 3 σ. 241-242.
