Στα σημερινά πολιτικά προβλήματα που απασχολούν τον καθημερινό Έλληνα και Ευρωπαίο, πέρα από τον πληθωρισμό, τα υπόλοιπα οικονομικά προβλήματα, το δημογραφικό, είναι και το μεταναστευτικό πρόβλημα. Αρχικά είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε το προσφυγικό από το μεταναστευτικό, ως ζητήματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αυτό ξεκινάει από τον όρο πρόσφυγας και μετανάστης, που δεν είναι ίδιοι και με βάση την γλώσσα και βάση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Καθώς αφενός πρόσφυγας είναι ο άνθρωπος που φεύγει από μια εμπόλεμη ζώνη ή χώρα και πηγαίνει στην πρώτη ασφαλή χώρα. Ενώ ο μετανάστης είναι που φεύγει από μια χώρα είτε φτωχή, είτε κανονική ακόμα και πλούσια είτε για λόγους επιβίωσης, είτε για πολιτικές διώξεις ή άλλους προσωπικούς λόγους. Οπότε υπάρχει μια εξ ορισμού διαφορά ανάμεσα στον πρόσφυγα και στον μετανάστη. Και αυτό δεν είναι ιδεολογικό όπως ο καθένας μπορεί να βρει με ευκολία.
Οπότε είναι φυσιολογικό να υπάρχει προσφυγικό και μεταναστευτικό; Αρχικά ναι είναι ένα Παγκόσμιο φαινόμενο, γίνεται όλους τους αιώνες από την στιγμή που οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες δεν είχαν μόνιμες αστικές υποδομές. Πρόσφυγες υπάρχουν σήμερα από την Ουκρανία και την Παλαιστίνη, όπου εκεί γίνεται πόλεμος, και ο Ουκρανός που πάει στην Πολωνία ή ο Παλαιστίνιος που θα καταφέρει να πάει στην Αίγυπτο ή την Ιορδανία, είναι πρόσφυγας. Αν όμως περάσει από άλλη ή άλλες ασφαλές χώρες, τότε γίνεται μετανάστης και σταματάει να είναι πρόσφυγας. Αυτό γίνεται καθώς ο πρόσφυγας αφού έχει χάσει σχεδόν τα πάντα, δεν έχει συγκεντρώσει απαραίτητους πόρους για ένα μεγάλο ταξίδι, περνώντας από διάφορες χώρες. Ενώ θέλει να βρει το πρώτο ασφαλές καταφύγιο για αυτόν και την οικογένεια του. Στην ιστορία χαρακτηριστικά παραδείγματα προσφύγων τα τελευταία 100 χρόνια είναι οι Έλληνες πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας που ήρθαν στην Ελλάδα, οι Εβραίοι πρόσφυγες που μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο μετανάστευσαν εκεί που ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ, οι Αρμένιοι πρόσφυγες που πήγαν στην σημερινή Αρμενία για να σωθούν από τις σφαγές και άλλοι ακόμα.
Πρόσφυγες είχαμε και από την Συρία και από άλλες χώρες. Ενώ ένα από τα εγκλήματα πολέμου των Συμμάχων στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο βομβαρδισμός της Γερμανικής πόλης της Δρέσδης, όπου υπήρξαν απειροελάχιστες στρατιωτικές δυνάμεις και είχαν καταφύγει Γερμανοί και Γερμανόφωνοι πρόσφυγες από την Σιλεσία και περιοχές κοντινές, για να γλυτώσουν από την σφοδρότητα και την προέλαση του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού. Η Δρέσδη ισοπεδώθηκε υπήρξαν πολύ νεκροί και τραυματίες. Επίσης πρόσφυγες ήταν οι Αρμένιοι και οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, που ήρθαν στην Ελλάδα το 1922. Ενώ υπάρχουν αρκετά ακόμα παραδείγματα από την σύγχρονη και αρχαία ακόμα ιστορία.
Ένα τελευταίο και σημαντικό παράδειγμα, που διδάσκει τι γίνεται όταν δεν ελέγχεται η μετανάστευση, είναι η περίοδος της μετανάστευσης των λαών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ξεκίνησε από το 300μ.Χ. και ολοκληρώθηκε με το 568μ.Χ. χωρίς να λέμε για την μετανάστευση των Σλάβων και των Βουλγάρων που έγινε από το 500μ.Χ. μέχρι και το 650μ.Χ. Σε αυτήν την περίοδο οι Γότθοι (Οστρογότθοι και Βησιγότθοι), Βάνδαλοι, Φράγκοι, Αλεμάνοι, Σάξονες και φυσικά οι Ούννοι έκαναν εισβολές στην Δυτική και Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αυτό οδήγησε στους Ούννους, να πιέζουν τους Βάνδαλους, Γότθους και όλους τους άλλους να καταφύγουν στην Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, για να σωθούν κιόλας. Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά για τους Ρωμαίους μέσα σε 80 χρόνια, έπεσε η Καρχηδόνα στους Βάνδαλους το 439μ.Χ. η Ρώμη έπεσε 3 φορές το 410μ.Χ. στους Γότθους του Αλάριχου, το 454μ.Χ. στους Βάνδαλους και τέλος το 476μ.Χ. Ταυτόχρονα σε αυτήν την περίοδο οι Βησιγότθοι νίκησαν τους Ρωμαίους στην Μάχη της Τουλούζης το 439μ.Χ. ενώ ο Αττίλας μετά την ήττα του στην Μάχη των Εθνών (451μ.Χ.), ισοπέδωσε το Μιλάνο και την Πάντοβα το 452μ.Χ.
Αν και η πτώση της Ρώμης και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δεν έγινε μόνο λόγο της μετανάστευσης των λαών, αλλά και την άνοδος και επικράτησης του Χριστιανισμού, των εμφυλίων μεταξύ των Ρωμαίων και της οικονομικής κρίσης λόγο και της έλλειψης δούλων.
Τώρα στο σήμερα, υπάρχει ζήτημα με τους μετανάστες γενικά, καθώς δεν είναι όλα μόνο θέμα οικονομικών αριθμών. Παίζει ρόλο η κοινωνική συνοχή και ο πολιτισμός στο θέμα της συνύπαρξης πληθυσμών. Μέχρι και πριν 100 και 80 χρόνια έπαιζε καθοριστικό ρόλο ο διαχωρισμός Μουσουλμάνου και Χριστιανού, όπως είδαμε και στην Συνθήκη της Λωζάνης το 1923. Ακόμα και σήμερα παίζει όμως έναν ρόλο, με την έννοια ότι οι Χριστιανοί, είτε Δυτικοί είτε οι Ορθόδοξοι είναι πιο ανεκτικοί και φιλελεύθεροι κατά μέσο όρο, διότι πέρασαν τον Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Διαφωτισμό και την εκκοσμίκευση. Παρόλου που δεν είναι σε απόλυτο βαθμό, η λεγόμενη εκκοσμίκευση έφερε μέχρι και ουδετερόθρησκα κράτη αλλά και κοινωνίες ανεκτές τόσο σε θρησκευόμενους ανθρώπους όσο και σε άθρησκους και άθεους. Από την άλλη σαφώς και υπάρχουν μορφωμένοι Μουσουλμάνοι ακόμα και σε θεοκρατικές χώρες, όπως το Ιράν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι για τους περισσότερους Μουσουλμάνους η θρησκεία τους είναι και η άμεση πολιτική, με την έννοια ότι το Κοράνι και η Σαρία είναι πάνω από οτιδήποτε σε νομικό ακόμα πλαίσιο, και όχι απλά σε ιδιωτική θρησκευτικότητα.
Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι και ποτέ δεν ήταν οι μετανάστες ή οι πρόσφυγες, αλλά κατά πόσο μπορούν να αφομοιωθούν στην εκάστοτε χώρα. Διότι το κάθε κράτος και η κάθε χώρα, θέλει αφενός να έχει κόσμο να δουλεύει και έναν όχι γερασμένο πληθυσμό και αφετέρου όσοι εργάζονται και μπορούν να εργαστούν και μένουν είτε με άσυλο είτε με υπηκοότητα να πληρώνουν και φόρους. Και αυτό κάνει κάθε ενεργός πολίτης κάθε κράτους στην Ευρώπη, το να εργάζεται και να πληρώνει φόρους. Η Γερμανία και άλλες χώρες από την άλλη εκμεταλλεύτηκαν πρόσφυγες και μετανάστες για φτηνά εργατικά χέρια, και αυτό φάνηκε ειδικά στην κρίση του 2015.
Συμπερασματικά με βάση τους αριθμούς μέχρι το 2050 η Ευρώπη θα έχει έναν Μουσουλμανικό πληθυσμό, που στην πλειοψηφία του δεν θα έχει γίνει ‘’Δυτικοποιημένος’’, πάνω από το 27% με βάση ότι λόγο των πολλών γυναικών, κάνουν τουλάχιστον 3 με 4 παιδιά ανά οικογένεια. Την στιγμή που ο μέσος Ευρωπαίος κάνει με το ζόρι 1 και σπάνια 2 κατά μέσο όρο. Ενώ ήδη υπάρχουν τρομερές αλλαγές σε μεγάλες πόλεις της Δύσης, όπως ο Μουσουλμάνος Δήμαρχος της Νέας Υόρκης, η μεγάλη Πακιστανική κοινότητα του Λονδίνου, τα τουλάχιστον 4.000.000 Τούρκοι στην Γερμανία και αρκετά άλλα παραδείγματα. Για αυτό υπάρχει και άνοδος της λεγόμενης ακροδεξιάς στην Ευρώπη, λόγο του μεταναστευτικού και της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων, η οποία απέτυχε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ευθύνη, αλλά ότι λόγο της γραφειοκρατίας και έλλειψης ηγεσίας, η Ευρώπη έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό η σκιά του εαυτού της. Και δεν μπορεί με την Ε. Ε. να βρει άμεσες και μακροχρόνιες πολιτικές λύσεις, και βλέπει έναν κακό που είναι η Ρωσία, που από την μια την βλέπει ως Δικτατορία της ενέργειας και των πυρηνικών που δεν μπορεί να νικήσει την Ουκρανία και από την άλλη λένε για εισβολή της Ρωσίας σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.
Βιβλιογραφία
1) Το Μεταναστευτικό Ζήτημα στην Μεσόγειο, Κωνσταντίνος Π. Καλοφωλιάς, Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη (2011)
2) Η μετανάστευση στην Παγκόσμια Ιστορία, Patrick Manning, Εκδόσεις Angelus Novus (2020)
3) Η πτώση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, Peter Heather, Εκδόσεις Ενάλιος (2019)
4) Τουρκία, Ελλάδα και Ευρώπη, Α. Τριανταφυλλίδης, Εκδόσεις Επίκεντρο (2023)
5) Η ποινική καταστολή της παράνομης μετανάστευσης, Χατζηνικολάου Ν. Εκδόσεις Ουσιαστικού και Δικονομικού Ποινικού Δικαίου (2009)
6) Λαθρομετανάστευση η απειλή της εθνικής ασφάλειας, Κωνσταντίνος Κόλμερ, Εκδόσεις Λιβάνης (2009)
“Ο κίνδυνος και η ζημία από την λαθρομετανάστευσιν είναι ευρύτερος απ’ ό,τι ο εξτρεμισμός και η βία των ισλαμιστών. Η μετανάστευσις είναι χρήσιμη για τους μετανάστες πρωτίστως και δευτερευόντως για τις χώρες που τους φιλοξενούν, εφόσον είναι επιλεκτική, προγραμματισμένη και καταλήγει σε αφομοίωσιν των μεταναστών με τους γηγενείς. Διαφορετικά είναι πρόξενος τριβών και ενίοτε συγκρούσεων. Στην χώρα μας, όπου το κράτος ευρίσκεται εις κατάστασιν περίπου διαλύσεως, η αθρόα λαθρομετανάστευσις θέτει υπαρξιακά προβλήματα μακροπροθέσμως για τον ελληνισμό. Υπό συνθήκας κρίσεως όμως η λαθρομετανάστευσις μπορεί να συνεπιφέρει ανατροπές που δεν είναι δυνατόν ν’ αντιμετωπισθούν. Στο παρόν βιβλίο περιγράφονται τρία ακραία σενάρια λαθρομεταναστευτικής αναρχίας, που δύνανται να προκύψουν από ένα τυχαίον εξωγενές γεγονός”
((Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου))
Θα προσθέσω ότι η λαθρομετανάστευση εγκυμονεί για την Ελλάδα έναν ακόμη μεγάλο κίνδυνο. Σε περίπτωση συρράξεως με την Τουρκία, πώς θα κινηθούν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί και ειδικά οι Πακιστανοί (~500.000 άτομα μόνο στο Λεκανοπέδιο); Πώς ξέρουμε ότι αυτοί που καθημερινά μπαίνουν, ειδικά τώρα από τα νότια παράλια τής Κρήτης, δεν είναι δασκαλεμένοι πράκτορες τής Τουρκίας, οι οποίοι θα δράσουν “καταλλήλως” την δεδομένη στιγμή; Υπάρχει κράτος, υπάρχει κυβέρνηση και ποιος ο ρόλος της/του; Να στέλνει το ΛΣ να βοηθά τούς λαθρομετανάστες, με κίνδυνο τής ζωής των λιμενικών άμα και τής υγείας αυτών και των οικογενειών των, αντί να κλείσει και διασφαλίσει τα σύνορα τής χώρας από λαθροεισβολές;